ἀδόξημα
ἀδόξημα, disgrace
ἀδόξ-ημα, ατος, τό,
- disgrace, Plu. Sollert. 2.977e.
ἀδόξημα, ατος (τὸ) action déshonorante, Plut. M. 977e.
Étym. ἀδοξέω.
ἀδόξημα, τό, Schande, Plut. Sol. an. 26.
ἀδόξημα, disgrace