ἀλειπτέον
ἀλειπτέον, one must anoint
ἀλειπ-τέον,
- one must anoint, Sor. 2.16, Gal. 6.229, Gp. 16.4.1.
hay que untar Sor.104.16, Gal.6.229, Gp.16.4.1.
ἀλειπτέον, vb. d’ἀλείφω, Geop. 16, 4.