ἀνέχω

ἀνέχω, impf. ἀνεῖχον: also ἀνίσχω, impf. ἀνῖσχον: fut. ἀνέξω Archil. 82, Luc. Hist.Conscr. 4 (s. v l.), also ἀνασχήσω Hdt. 5.106, 7.14, E. IA 732: aor. ἀνέσχον Il. 17.310, etc.; poet. ἀνέσχεθον ib. 10.461, E. Med. 1027, Ep. inf. ἀνσχεθέειν Od. 5.320: pf. ἀνέσχηκα S.E. M. 7.190, Phalar. Ep. 105:—Med. ἀνέχομαι: impf. ἠνειχόμην (with double augm.) A. Ag. 905, S. Ph. 411, Th. 1.77, etc.: fut. ἀνέξομαι Il. 5.895, S. El. 1028, D. 18.160, etc.; also ἀνασχήσομαι A. Th. 252, Ar. Ach. 299, Ep. inf. ἀνσχήσεσθαι Il. 5.104: aor. ἀνεσχόμην 18.430, A. Ch. 747 codd., E. Hipp. 687 (where ἠνέσχου is contra metr.); more freq. with double augm. ἠνεσχόμην Hdt. 5.48, A. Ag. 1274; and Att., as Ar. Nu. 1363, Th. 3.28, Lys. 3.3, etc.; sync. ἠνσχόμην S. Ant. 467; 2 sg. imper. ἄνσχεο (v. infr. C. II):—Pass., D.H. 3.55, LXX 4 Ma. 1.35.

• A trans., hold up, lift up, χεῖρας ἀνέσχον held up their hands in fight (v. infr. C.I), Od. 18.89 (later of pugilists, hold up the hands in token of defeat, Theoc. 22.129):—freq. lift up the hands in prayer, θεοῖσι δὲ χεῖρας ἀνέσχον Il. 3.318, cf. 1.450, Archil. 82, etc.; so ἄνακτι εὐχὰς ἀ. offer prayers, perhaps with uplifted hands, S. El. 636; ἄνεχε χέρας, ἄνεχε λόγον E. El. 592; also ἀ. τὴν χεῖρα offer the hand (to shake), Theopomp.Com. 82 (dub.).
• • • 2 lift up as an offering, τά γʼ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι . . ὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρί Il. 10.461; as a testimony, σκῆπτρον ἀ. πᾶσι θεοῖσι 7.412; μαζὸν ἀ., of Hecuba entreating her son Hector, 22.80; κενεὰς . . ἀνέσχε γλήνας A.R. 2.254; ἄκουε δʼ ἀνʼ οὖς ἔχων A. Fr. 126.
    • 3 ἀ. φλόγα hold up a torch, esp. at weddings, E. IA 732: hence the phrase ἄνεχε, πάρεχε sc. τὸ φῶς) hold up, pass on the light in procession, Id. Tr. 308, Cyc. 203, cf. Ar. V. 1326; also ἀ. φάος σωτήριον E. Med. 482; τὸ σημεῖον τοῦ πυρός Th. 4.111.
    • 4 lift up, exalt, τὰ κείνων Pi. P. 2.89.
    • 5 hold up, prop, sustain, οὐρανὸν καὶ γῆν, of Atlas, Paus. 5.11.5; κίων ἀ. τὴν στέγην Oenom. ap. Eus. PE 5.34:—Pass., γέφυρα σκάφαις ἀνεχομένη D.H. 3.55:—but more freq.,
    • • b metaph., uphold, maintain, εὐδικίας Od. 19.111; πολέμους Th. 1.141; ὄργια ἀ. keep up the revels, Ar. Th. 948; Βάκχης ἀνέχων λέκτρʼ Ἀγαμέμνων remaining constant to, E. Hec. 121 (v. infr. B. 3); οἰνῶπʼ ἀνέχουσα κισσόν keeping constant to, haunting the ivy, S. OC 674 (s. v. l.); βαρὺν ἀνὰ θυμὸν ἔχοισα keeping up his anger, Theoc. 1.96.
    • 6 put forth, δάφνα ἀ. πτόρθους E. Hec. 459 (lyr.).
  • II hold back, check, ἄνεχʼ ἵππους Il. 23.426; ἀ. τὰ ὅπλα διὰ τῶν ἀνακλητικῶν D.H. 9.21; ἀ. Σικελίαν μὴ ὑπʼ αὐτοὺς εἶναι keep it from being . ., Th. 6.86; ἑαυτὸν ἀπό τινος Plu. Garr. 2.514a:—Pass., ἀνέχεται τὰ πάθη ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ LXX 4 Ma. 1.35.
• B intr., rise up, emerge, ἀνσχεθέειν . . ὑπὸ κύματος ὁρμῆς Od. 5.320; of a diver, Hdt. 8.8; σκόπελοι ἐν τῷ Νείλῳ ὀξέες ἀ. Id. 2.29; ἀ. ἐς ἀέρα A.R. 3.1383.
• • • • b esp. in form ἀνίσχω, of the sun, πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα Hdt. 3.98, etc.; so λαμπὰς ἀνίσχει A. Ag. 93 (lyr.); ἅμʼ ἡλίῳ ἀνίσχοντι X. Cyn. 6.13, cf. Eub. 119.9.
      • c of events, arise, happen, Hdt. 5.106, 7.14.
      • d appear, show oneself, ἄελπτον ὄμμα . . φήμης ἀνασχόν S. Tr. 204; turn out, prove to be, μελοποιὸς ἢ τραγῳδὸς ἄριστος Eun. Hist. p.209 D.
      • e stand up, κίονες περὶ τοίχοις A.R. 3.217.
    • 2 come forth, αἰχμὴ παρὰ . . ὦμον ἀνέσχεν Il. 17.310, cf. Plu. Caes. 44; of a headland, jut out into the sea, Hdt. 7.123, Th. 1.46, etc.; ἀ. πρὸς τὸ Σικελικὸν πέλαγος Id. 4.53, cf. D. 23.166; ἐς τὸν πόντον [τὴν ἄκρην] ἀνέχοντα jutting out with its headland into the sea, Hdt. 4.99 (dub. l.); reversely, κοιλάδες ἐς μεσόγαιαν ἐκ θαλάσσης ἀ. Str. 3.2.4.
    • 3 hold on, keep doing, c. part., ἀ. διασκοπῶν Th. 7.48; σε . . στέρξας ἀνέχει is constant in his love for thee, S. Aj. 212 (lyr., cf. supr. A.I.5b): c. dat., τελεταῖς practise regularly, Eun. Hist. p.249 D.: abs., wait, ταύτῃ ἀνέχειν Th. 8.94, cf. 2.18.
    • 4 hold up, cease, Ζεὺς οὔθʼ ὕων πάντεσσʼ ἁνδάνει οὔτʼ ἀνέχων Thgn. 26, cf. X. HG 1.6.28; dub. l. in Hp. Epid. 5.20.
    • 5 c. gen., cease from, οὐδὲ . . καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες S. OT 174; τοῦ πολέμου App. Pun. 75; τοῦ φονεύειν Plu. Alex. 33.—Hom. uses no tense intr. exc. aor.
• C Med., hold up what is oneʼs own, ὁ δʼ ἀνέσχετο μείλινον ἔγχος Il. 5.655; δούρατʼ ἀνασχόμενοι 11.594, etc.: hence ἀνασχόμενος is often used abs. (sc. ἔγχος, ξίφος, etc.), πλῆξεν ἀ. 3.362; κόψε δʼ ἀ. Od. 14.425; πὺξ μάλʼ ἀνασχομένω πεπληγέμεν Il. 23.660; also ἄντα δʼ ἀνασχομένω χερσί ib. 686.
• • II hold oneself up, bear up, οὐδέ σʼ ὀΐω δηρὸν ἔτʼ ἀνσχήσεσθαι ib. 5.285, cf. Od. 11.375: aor. imper. ἀνάσχεο, = τέτλαθι, be of good courage, Il. 1.586; ἄνσχεο be patient, 23.587; ἀνὰ δʼ ἔχευ is prob. l. for ἀνὰ δʼ εὖ in Archil. 6.2: in pres. part., ἀνεχόμενοι φέρουσι τὸν χειμῶνα they bear with patience, Hdt. 4.28; Stoic motto ἀνέχου καὶ ἀπέχου Gell. 17.19.
  • • 2 c. acc., τοσσάδʼ ἐνὶ φρεσὶν ᾗσιν ἀνέσχετο κήδεα 11.18.430; ἦ δὴ πολλὰ κάκʼ ἄνσχεο σὸν κατὰ θυμόν 24.518; τὴν δουλοσύνην οὐκ ἀ. Hdt. 1.169; τὰ πρὶν κακὰ ἠνειχόμεσθα A. Ag. 905, etc.; χαλκὸν ἀνασχέσθαι Il. 4.511, etc.: c. acc.pers., οὐ γὰρ ξείνους . . ἀνέχονται they do not suffer or bear with strangers, Od. 7.32, cf. 17.13; τῶν ἵππων οὔτι ἀνεχομένων τὰς καμήλους Hdt. 7.87; τούτους ἀνάσχου δεσπότας E. Alc. 304, cf. Eup. 6 D.: c. acc. rei et gen. pers., οὐδεὶς ἂν αὐτοῦ ἀγελαστὶ ἠνέσχετο ταῦτα τὰ ἔπη Ath. 5.188c, cf. Ar. Lys. 507.
    • 3 c. gen., dub. in Hom., δουλοσύνης ἀνέχεσθαι v.l. in Od. 22.423; so ἅπαντος ἀνδρὸς ἀ. Pl. Prt. 323a, cf. D. 19.16; to be content with, τοῦ ἐν σώματι κάλλους Plot. 5.9.2.
    • 4 the dependent clause is mostly (always in Hom.) in part., οὐ μάν σε . . ἀνέξομαι ἄλγεʼ ἔχοντα I will not suffer thee to have . ., Il. 5.895; οὐ γὰρ ἀεργὸν [ὄντα] ἀνέξομαι I will not suffer one [to be] . ., Od. 19.27; εἰ τὸν . . θανόντʼ ἄθαπτον ἠνσχόμην νέκυν S. Ant. 467; οὐκ ἀνέξεται τίκτοντας ἄλλους E. Andr. 712; καὶ γάρ κʼ . . ἀνεχοίμην ἥμενος for I would be content to sit . ., Od. 4.595; σοῦ κλύων ἀνέξεται A. Pers. 838, cf. S. El. 1028, Ph. 411; ἀνάσχεσθε σιγῶσαι Id. Fr. 679; also οὐ σῖγʼ ἀνέξει; Id. Aj. 75: freq. in Prose, Hdt. 1.80, 206, 5.19, al., Th. 2.74, etc.; ἄποτος ἀ. Arist. HA 596a2; also ἀ. τοῦ ἄλλα λέγοντος Pl. R. 564d; ἀ. τῶν οἰκείων ἀμελουμένων Id. Ap. 31b; οὐδʼ ἂν ἠνέσχεσθε εἴ τις . . D. 21.170:—also in Act., ἀνέσχηκα Phalar. Ep. 105.
    • 5 rarely c. inf., suffer, οὐκ ἀνέξομαι τὸ μὴ οὐ . . A. Eu. 914; κοκκύζειν τὸν ἀλεκτρυόνʼ οὐκ ἀνέχονται Cratin. 311; ἀνακεκλίσθαι οὐκ ἀ. Aret. SA 1.9; ἀ. πάντα ὑπομένειν Alciphr. 3.34; σὺν ἄλλοις βιοῦν οὐκ ἀ. Ael. NA 6.30.
    • • b dare to do, ἀνέσχοντο τὸν ἐπιόντα δέξασθαι Hdt. 7.139.
      • c οὐκ ἀ., c. inf., refuse to do . ., POxy. 903.36, al.
  • III rarely, hold on by one another, hang together, ἀνά τʼ ἀλλήλησιν ἔχονται Od. 24.8.

ἀνέχω, (ἔχω),
1) in die Höhe halten, emporstrecken, ἂν δὲ κύων κεφαλὴν ἔσχεν Od. 17.291 ; δάφνα πτόρθους Eur. Hec. 459 ; oft χεῖρας θεοῖς, die Hände zu den Göttern flehend emporstrecken, z.B. Il. 3.818 ; Διΐ 5.174 ; aber Od. 18.89 zum Faustkampfe, wie sonst med., s. unten ; καὶ τά γʼ Ἀθηναίῃ ληΐτιδι δῖος Ὀδυσσεὺς ὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρί, nämlich κυνέην, λυκέην, τόξα, δόρυ, um es ihr zuweihen, Il. 10.461 ; τὸ σκῆπτρον ἀνέσχεθε πᾶσι θεοῖσιν, um sie zu Zeugen zu machen, 7.412. Aehnl. εὐχάς Soph. El. 626 ; ὄργια, feiern, Ar. Th. 948 ; τίς φλόγα ἀνασχήσει ; wer wird die Fackel hochhalten ? Eur. I.A. 732, womit wohl ἄνεχε, πάρεχε Troad. 308, Cycl. 202 (parodiert von Ar. Vesp. 1326) zusammenhängt ; ἀνέχειν τὸ σημεῖον τοῦ πυρός, das Feuersignal aufpflanzen, Thuc. 4.111. Hierher gehören μαζὸν ἀνέσχεν, Hekabe zeigte dem Hektor die Brust, die ihn gesäugt, um ihn zu rühren, Il. 22.80 ; ἀηδὼν κισσὸν ἀνέχουσα, den Epheu hochhaltend, sich unter seinen Blättern verbergend, Soph. O.C. 680. Dah. aufrecht erhalten, εὐδικίας ἀνέχῃσι Od. 19.111 ; θεὸς τὰ κείνων Pind. Ol. 2.89 ; ähnlich σὲ λέχος δουριάλωτον στέρξας ἀνέχει Αἴας, erehrt dich, Soph. Aj. 211, wie λέκτρα βάκχης Eur. Hec. 123.
2) zurück-, aufhalten, ἵππους ἄνεχε, halte die Rosse an, Il. 23.426 ; ἀνέχοντες τὴν Σικελίαν μὴ ὑπʼ αὐτοὺς εἶναι Thuc. 6.86, von B.A. 400 angeführt und κωλύειν erkl., wie aus Ar. οὐκ ἀνεῖχες αὐτόν. So τοῦ φονεύειν, dem Morden Einhalt tun (eigtl. sc. τοὺς στρατιώτας), Plut. Alex. 33 ; ἑαυτόν τινος, sich einer Sache enthalten, Luc.
3) intr., hervorragen, ἀνέσχεν αἰχμή Il. 17.310 ; hervorkommen, ὁ ἥλιος ἀνέσχεν Plat. Symp. 220d, die Sonne ging auf ; Xen. ἅμʼ ἡλίῳ ἀνέχοντι Cyn. 6.13 ; s. ἀνίσχω ; hervortauchen, οὐδʼ ἐδυνάσθη ἀνσχεθέειν ὑπὸ κύματος ὁρμῆς Od. 5.320 ; Her. 8.8 ; καμάτων, φήμης, sich aus dem Drangsal hervorarbeiten, es überstehen, Soph. O.R. 174, Trach. 203 u. Sp.; μάχης, πολέμου, hervorgehen, aus etwas entspringen, als Folge, Her. 5.106, 7.14. Von einem Lande, sich erstrecken, z.B. das Vorgebirge erstreckt sich ins Meer, Her. 7.123 ; πᾶσα γῆ ἀνέχει πρὸς τὸ Σικελικὸν πέλαγος Thuc. 4.53 u. Sp. Sich zurückhalten, Xen. Hell. 1.6.14 ; aufhören, ἐπεὶ δὲ ἀνέσχεν (vorher ging ὕδωρ καὶ βρονταὶ διεκώλυσαν) 1.6.20, wie Theogn. 26 Ζεὺς οὔθʼ ὕων, οὔτʼ ἀνέχων πάντας ἁνδάνει. Beharren, Thuc. διασκοπῶν ἀνεῖχε (sc. γνώμην) Thuc. 7.28 ; vgl. Xen. Hell. 2.2.10 περὶ τῶν τειχῶν, in beiden Stellen dem ἀντέχω nahestehend.
Med., ἀνέχομαι (impf. ἠνειχόμην, aor. ἠνεσχόμην im Att.),
1) sich aufrecht erhalten, von einem Verwundeten, οὐδέ σʼ ὀΐω δηρὸν ἔτʼ ἀνσχήσεσθαι Il. 5.285 ; sich wach erhalten, Od. 11.375, wo es in die gew. Bdtg übergeht : aushalten, ertragen :
   a) absol., Tragg. u. Prosa, bes. sich zurückhalten, sich mäßigen, neben περιμείναντες Xen. Mem. 4.5.9 ; vgl. Thuc. 5.45 ; οὐκέτι Xen. An. 1.8.26.    b) c. acc., κήδεα Il. 18.430 ; ξείνους, Fremdlinge unter sich leiden, ihre Anwesenheit gestatten, Od. 7.32 ; ἀεργόν 19.27 ; gastlich aufnehmen, 17.13 ; κακά, πῆμα, Aesch. Ag. 879, Ch. 736 ; δουλοσύνην, πλεονεξίαν, Her. 1.169, 7.149 ; μεταβολάς, ἑτέρους νόμους, Plat. Polit. 270c, Legg. IV.708c u. Folgd.    c) c. gen., δουλοσύνης Od. 22.423 (Bekk. δουλοσύνην); ἅπαντος ἀνδρός Plat. Prot. 323a ; Eur. Andr. 981, ξυμφοραῖς δʼ ἠνειχόμην, ist ἀνέχομαι absol. zu fassen, wegen meines Unglücks blieb ich standhaft. Tritt ein Verbum dazu, so steht dies im inf. nur bei der Bdtg wagen, wie τλῆναι, z.B. τὸν ἐπιόντα δέξασθαι Her. 7.139 ; sonst im partic., u. zwar
   a) aufs Objekt bezogen, mit dem acc., οὐκ ἀνέξομαί σε ἄλγεʼ ἔχοντα, ich werde es nicht zugeben, daß du duldest, Il. 5.895 ; οὐκ ἀνέξεται τίκτοντας ἄλλους Eur. Andr. 712 ; χώραν πορθουμένην, das Land verwüsten lassen, Isocr. 4.118 ; σὲ ὀλίγα λέγοντα Luc. Tim. 37 ; od. gew. mit dem gen., μεταβαλλομένου δαίμονος, den Wechsel des Geschicks. Eur. Troad. 101 ; τῶν οἰκείων ἀμελουμένων, die Vernachlässigung, Plat. Apol. 31b ; τοῦ ἄλλα λέγοντος Rep. VIII.564d ; τινῶν λεγόντων Dem. 9.6 ; αὐτοῦ βασιλεύοντος Xen. An. 2.2.1 ; τῶν ταῦτα ἀποφαινομένων Pol. 3.82 u. öfter.
   b) aufs subj. bezogen, παρὰ σοί γʼ ἀνεχοίμην ἥμενος, ich könnte bei dir zu sitzen aushalten, Od. 4.595 ; σὺ δʼ εἰσορόων ἀνέχεσθαι 16.277 ; Il. 1.586, 5.382 ἀνάσχεο κηδομένη περ ; οὐ σιγῶσα – ἀνασχήσῃ, du wirst nicht schweigen können, Aesch. Spt. 234 ; σοῦ κλύων ἀνέξεται Pers. 824 ; ἠνέσχετο τοῦτο ὁρῶν, er konnte es ansehen, Soph. Phil. 409 ; κακῶς πάσχουσα Eur. Med. 38 ; ἀνέσχοντο ἀκούσαντες Her. 3.89 (wie Lys. 13.8) u. öfter ; ἢ καὶ ἀνέξει– ἐλεγχόμενον ὁρῶν, wirst du es ertragen zu sehen, wie er überführt wird, Plat. Theaet. 161a ; vgl. Xen. Cyr. 5.1.25 u. sonst häufig. Bei Plat. Rep. V.479a folgt auch ἄν τις φῇ.
2) aneinanderhalten, zusammenhangen, Od. 24.8.
3) wie das act., emporhalten ; so bei Hom. δόρυ, μελίην, χεῖρας, die Händeerheben, auch ohne χεῖρας, ἀνασχόμενος, nachdem er ausgeholt hatte, schlug er zu, Od. 14.425, 18.95.

ἀνέχω

[ἀν-, ἀνα- 1, ἀνα- 3.]

3 sing. aor. ἀνέσχε Il. 17.310, Il. 20.278, Il. 22.80: Od. 22.297.

3 pl. -ον Il. 3.318, Il. 6.301, Il. 7.177: Od. 18.89.

Pple. ἀνασχών Il. 1.450, Il. 3.275, Il. 5.174, etc. : Od. 4.115, 154, Od. 13.355, Od. 17.239, Od. 20.97.

Infin. ἀνασχέμεν Il. 24.301. ἀνασχεῖν Il. 6.257.

3 sing. aor. ἀνασχέμεν Il. 24.301. ἀνασχεῖν Il. 6.257.

3 sing. aor. ἀνέσχεθε Il. 7.412, Il. 10.461.

1 pl. -ομεν Od. 9.294.

Contr. infin. ἀνσχεθέειν Od. 5.320.

Mid. Fut. ἀνέξομαι Il. 5.895: Od. 19.27.

Contr. infin. ἀνσχήσεσθαι Il. 5.104, 285.

3 sing. aor. ἀνέσχετο Il. 5.655, Il. 18.430, Il. 21.67, 161: Od. 23.302.

Contr. 2 sing. ἄνσχεο Il. 24.518.

Opt. ἀνασχοίμην Od. 11.375.

Imp. ἀνάσχεο Il. 1.586, Il. 5.382, Il. 10.321.

Contr. ἄνσχεο Il. 23.587, Il. 24.549.

Pple. ἀνασχόμενος, -ου Il. 3.362, Il. 11.594, Il. 12.138, etc.: Od. 14.425, Od. 18.95, 100, Od. 19.448.

Infin. ἀνασχέσθαι Il. 4.511: Od. 13.307.

• I

  In act.

• • 1

    To hold up, lift up: σκῆπτρον (to the gods in testimony) Il. 7.412, ὑψόσε (as an offering) Il. 10.461. Cf. Il. 14.499, Il. 20.278, Il. 22.80: χεῖρας Od. 18.89. Cf. Od. 4.115 = 154, Od. 22.297.

    To lift up (the hands) in prayer Il. 1.450, Il. 11.275, 318 = Il. 7.177, Il. 5.174, Il. 6.257, 301, Il. 18.75, Il. 19.254, Il. 24.301: Od. 9.294, Od. 13.355, Od. 17.239, Od. 20.97.

  • 2

    To maintain, uphold: εὐδικίας Od. 19.111.

  • 3

    To restrain, check: ἵππους Il. 23.426.

  • 4

    To project, appear: αἰχμὴ παρʼ ὦμον Il. 17.310.

    To come to the surface, emerge Od. 5.320.

• II

  In mid.

• • 1

    To hold up, lift up: σκῆπτρον ἀνάσχεο (in testimony) Il. 10.321. Cf. Il. 12.138: Od. 18.100.

    To raise (a spear) for action Il. 5.655, Il. 11.594, Il. 15.298, Il. 17.234, Il. 21.67, 161: Od. 19.448.

  • 2

    To lift the hand Il. 3.362, Il. 22.34: Od. 14.425.

    Of boxers, to square up Il. 23.660, 686: Od. 18.95.

  • 3

    To endure, have laid upon one, suffer: κήδεα Il. 18.430. Cf. Il. 24.518: Od. 13.307, Od. 23.302.

  • 4

    To endure, stand, withstand the action of: χαλκόν Il. 4.511. Cf. Il. 5.104, Il. 15.470.

  • 5

    To endure, submit to: δουλοσύνην Od. 22.423.

    To suffer the presence or company of, bear with: ξείνους Od. 7.32. Cf. Od. 17.13.

  • 6

    To endure, suffer, permit.

    With acc. in complementary ppl. clause: οὔ σʼ ἀνέξομαι ἄλγεʼ ἔχοντα Il. 5.895. Cf. Od. 19.27.

  • 7

    To endure, hold up, hold out: δηρόν Il. 5.285. Cf. Od. 11.375.

    With complementary ppl. clause: καί κʼ εἰς ἐνιαυτὸν παρὰ σοί γʼ ἀνεχοίμην ἥμενος Od. 4.595.

  • 8

    To accept what happens, submit with patience: ἀνάσχεο Il. 1.586. Cf. Il. 5.382, Il. 24.549.

    With complementary pple.: εἰσορόων ἀνέχεσθαι Od. 16.277.

    To restrain oneself, be placated: ἄνσχεο Il. 23.587.

ἀνέχω

• • a uphold, support θεὸν ὃς ἀνέχει τότε μὲν τὰ κείνων P. 2.89 εἰ δʼ αὐτὸ καὶ θεὸς ἀνέχοι (Thiersch: ἂν ἔχοι codd.: sc. the law of neighbourliness) N. 7.89
  • b offer up πλεῖστα μὲν δῶρʼ ἀθανάτοις ἀνέχοντες sc. the people of Akragas fr. 119. 3.

ἀνέχω , aor. 2 ἀνέσχον (inf. ἀνασχέμεν) and ἀνάσχεθον (inf. ἀνασχεθέειν), mid. fut. ἀνέξομαι (inf. ἀνσχήσεσθαι), aor. ἀνεσχόμην, imp. ἀνάσχεο, ἄνσχεο: I. act., hold up or back (Il. 23.426), as the hands in prayer (χεῖρας ἀνασχών), or in boxing, Od. 18.89; met., εὐδικίᾱς ἀνέχῃσι, ‘upholds,’ Od. 19.111; intr., rise (from under water), Od. 5.320; ‘press up through,’ αἰχμή, Il. 17.310.—II. mid., hold up oneself or something belonging to one, keep up; χεῖρας ἀνασχόμενοι γέλῳ ἔκθανον, Od. 18.100, and freq. ἀνασχόμενος, of ‘drawing up’ to strike, Il. 3.362, Od. 14.425; of a wounded man, οὐδέ σʼ ὀίω| δηρὸν ἔτʼ ἀνσχήσεσθαι, Il. 5.285; met., endure, bear, tolerate; abs., τέτλαθι καὶ ἀνάσχεο, Il. 1.586; w. acc., τί or τινά, and w. part. belonging to either subj. or obj., εἰς ἐνιαυτὸν ἐγὼ παρὰ σοί γʼ ἀνεχοίμην| ἥμενος, Od. 4.595.

ἀνέχω

• Atrans. to hold up oneʼs hands in fight, Od.; also in token of defeat, Theocr.:— to lift up the hands in prayer, Il., etc.
• • • 2ἀν. φλόγα to hold up a torch at weddings, Eur.; hence ἄνεχε, πάρεχε (sc. τὸ φῶς), i. e. make ready, go on, Eur.; also, ἀν. φῶς σωτήριον to hold up a signal fire, Thuc.
    • 3to lift up, exalt, τινά Pind.
    • 4metaph. to uphold, maintain, Od., Thuc.; ἀνέχων λέκτρα remaining constant to the bed, Eur.; so, ἀν. κισσόν Soph.
    • 5to put forth, πτόρθους Eur.
  • IIto hold back, Il.; ἀν. Σικελίαν μὴ ὑπό τινα εἶναι to keep it from being subject, Thuc.
• Bintr. to rise up, rise, emerge from water, Od., Hdt.:—esp. in form ἀνίσχω, of the sun, Hdt., Xen.
• • • 2of events, to arise, happen, Hdt.
    • 3to appear, shew oneself, Soph.
    • 4to project, Il.; of a headland, to jut out, Hdt., Thuc.
    • 5to hold on, keep doing, c. part., Thuc.; στέρξας ἀνέχει is constant in his love, Soph.; c. acc. et inf. to aver constantly that . ., Soph.
    • 6to hold up, cease, Theogn.:—generally, to wait, delay, Thuc.
    • 7c. gen. to cease from suffering, get rest from pain, Soph.
• CMid. to hold up what is oneʼs own, ἔγχος, χεῖρας Il.; hence ἀνασχόμενος absol. (sub. ἔγχος etc.), Il.
• • IIto hold oneself up, bear up, hold out, Il.; aor2 imperat. ἀνάσχεο, Epic ἄνσχεο, be of good courage, Il.:—in part., ἀνεχόμενοι with patience, Hdt.
  • • 2c. acc. to bear up against, Il., Hdt., Attic:— so, c. gen., Od., Plat.
    • 3the dependent clause is added in part., οὔ σε ἀνέξομαι ἄλγεʼ ἔχοντα I will not suffer thee to have . ., Il., etc.; οὐ σῖγʼ ἀνέχει (sc. ὤν); Soph.
    • 4c. inf. to suffer, Aesch.