ἀνεύρετος
ἀνεύρετος, undiscovered
ἀνεύρετος, ον,
- undiscovered, Pl. Lg. 874a, D.S. 5.20, Plu. QConv. 2.700d, POxy. 472.14 (ii A. D.), etc.
1 no descubierto
ἐὰν ... ὁ κτείνας ... ἀνεύρετος γίγνηται
ἄνδρες
δοῦλος
αἰτία
κακία
2 que no puede ser descubierto
τὸ καλόν
βιβλία
βίβλοι
ὁ ἀληθὴς λόγος
ἀν·εύρετος, ος, ον, qu’on ne peut découvrir, Plat. Leg. 874a ; DS. 5, 20 ; Plut. M. 700d, etc.
Étym. ἀν-, εὑρίσκω.
ἀνεύρετος, nicht aufzufinden, Plat. Legg. IX.874a.