ἀνσχετός
ἀνσχετός, to be borne, sufferable, endurable
ἀνσχετός, v. ἀνασχετός.
ἀνσχετός, v. ἀνασχετός.
ἀνσχετός, p. für ἀνασχετός.
ἀνσχετός
[ἀν(α)σχε-, ἀνέχω.]
To be endured, sufferable: ἀνσχετὰ ἔργα Od. 2.63.
ἀνσχετός (ἀνασχ-, ἀνέχω): endurable, with neg., Od. 2.63†.
ἀνσχετός
ἀνέχομαι
- to be borne, sufferable, endurable, Theogn., Soph.; mostly with negat., οὐκ ἀνσχετά insufferable, Od.; πτώματʼ οὐκ ἀνασχετά Aesch.: —οὐκ ἀνασχετόν ἐστι, c. inf., Hdt., Soph.