ἀνταγώνιστος
ἀνταγώνιστος, contending as an adversary
ἀντᾰγών-ιστος, ον, in Poll. 3.141, is interpreted,
- contending as an adversary;—but ἀνταγωνίστως (Id. 1.157) is f.l. for ἀνανταγώνιστος in Lib. Decl. 15.21.
1 que contiende como adversario Poll.3.141.
2 que opone resistencia
μὴ ἀνταγωνίστους αὐτοὺς οἴεται εἶναι
• fig.
ἐπὶ τὸν ἀνταγώνιστον λόγον
ἀνταγώνιστος, ος, ον [ᾰγ] débattu, disputé, Polém. 2, 50.
Étym. ἀνταγωνίζομαι.
ἀνταγώνιστος, worüber man streitet, z.B. ἐρώτημα Polem. 2.50.