ἀνόδευτος
ἀνόδευτος, impassable
ἀνόδευτος, ον,
- impassable, Aq. Je. 18.15; πεζῇ φήσαντος ἀνόδευτα εἶναι στρατοπέδοις Str. 16.4.23, cf. App. BC 4.106.
- II trackless, χεῦμα Hedyl. ap. Str. 14.6.3; ἐρημίαι Lyd. Mag. 1.50.
1 intransitable
ὁδός
πεζῇ ... ἀνόδευτα ... στρατοπέδοις
2 que carece de caminos
χεῦμα
ἐρημίαι
ἀν·όδευτος, ος, ον, qui n’a pas de routes, où l’on ne peut voyager, Hédyl. (Str. 683).
Étym. ἀν-, ὁδεύω.
ἀνόδευτος, unwegsam, χεῦμα, vom Meere, Hedyl. bei Strab. 14.5.3.