ἀνοδία
ἀνοδία, a road that is no road
ἀνοδία, ἡ,
- a road that is no road, ὁδὸν ἢ κυριώτερον εἰπεῖν ἀνοδίαν Ph. 2.156, al.; ἐρήμην ἀνοδίαν ἑαντοῖς συντεμεῖν Porph. Chr. 1; mostly in dat. ἀνοδίᾳ, ἀνοδίαις, through places with no roads, Plb. 5.13.6, 4.57.8, D.S. 19.5, Plu. Garr. 2.508d, cf. Mar. 37.
- II ascent, ἀνοδίαι καὶ στάσεις τοῦ ἡλίου Vett.Val. 343.18.
1 lugar sin caminos
ὥσπερ ἐξ ἀνοδίας
κακίας ὁδὸν ἢ κυριώτερον εἰπεῖν ἀνοδίαν
ἐρήμην ἀνοδίαν ἑαυτοῖς συντεμεῖν
δι' ἀνοδίας
• fig.
ἀνοδίην χειρίζουσι
practican un camino sin salida, van por mal camino
2 dat. como adv. ἀνοδίᾳ, ἀνοδίαις a campo traviesa, por lugares sin caminos Nicol.Com.1.25, Plb.4.57.8, 5.13.6, D.S.19.5, Plu.2.508d, Mar.37.
salida de un astro
ἀνοδίας καὶ στάσεις τοῦ Ἡλίου
ἀνοδία, ας (ἡ) route impraticable, Phil. 1, 118 ; 2, 156 ; d’ord. aux dat. sg. et pl. ἀνοδίᾳ, Pol. 5, 13, 6, etc. ; ἀνοδίαις, Plut. M. 508d, à travers des régions sans routes frayées ||
➳ Ion. -ίη, Hpc. Gloss. 20, 12.
Étym. ἄνοδος.
ἀνοδία, ἡ, unwegsame Gegend, Pol. 5.13 u. öfter ; bes. im plur., ἀνοδίᾳ u. ἀνοδίαις φεύγειν, πορεύεσθαι, auf schlechten Wegen, Pol. 4.58 ; Plur. Mar. 42 ; DS. 10.5, 96.