ἀνόδους
que no tiene dientes
ῥαφίς
ἀν·όδους, οντος (ὁ, ἡ) sans dents, édenté, Arstt. P.A. 3, 14, 9 ; fr. 278.
Étym. ἀν-, ὀδούς.
ἀνόδους, οντος, zahnlos, Ath. VII.319d aus Arist. part. an. 3.14.
que no tiene dientes
ῥαφίς