ἀνόθευτος
ἀνόθευτος, pure, genuine
ἀνόθευτος, ον,
- pure, genuine, χρυσίον Ps.-Plu. Fluv. 7.4: metaph., μαρτυρία D.S. 1.72; βίος Ph. 2.267: φίλος Gal. 14.7.
- II free from adultery, γάμος arist.Mir. 846a30, Ps.-Plu. Fluv. 5.2.
I
1 auténtico
χρυσίον
• fig.
μαρτυρία
βίος
φίλος
2 libre de adulterio
γάμος
II adv. -ως sin contaminación Basil.M.31.677A.
ἀ·νόθευτος, ος, ον, non falsifié, légitime, Arstt. Mir. 158.
Étym. ἀ, νοθεύω.
ἀνόθευτος, unverfälscht, echt, Sp.