ἀπαγορευτέος
ἀπαγορευτέος, one must give up
ἀπαγορευτέος, α, ον [ᾰγ] vb. d’ἀπαγορεύω, Luc. Herm. 47 ; D. Chr. 1, 267 Reiske.
ἀπαγορευτέος
verb. adj. from ἀπαγορεύω
- one must give up, Luc.
ἀπαγορευτέος, one must give up