ἀπαμπλακεῖν
ἀπαμπλακεῖν, to fail utterly
ἀπαμπλᾰκεῖν, inf. of aor. ἀπήμπλακον (no pres. in use),
- = ἀφαμαρτεῖν, fail utterly, S. Tr. 1139.
sólo aor. equivocarse
στέργημα γὰρ δοκοῦσα προσβαλεῖν σέθεν ἀπήμπλαχ'
creyendo darte un filtro de amor, se equivocó
ἀπαμπλακεῖν, nur aor. ἀπήμπλακον, verfehlen, fehlen, Soph. Tr. 1129.
ἀπαμπλακεῖν
= ἀφαμαρτεῖν (aor2 of ἁμαρτάνω)
aor2 with no pres. in use
- to fail utterly, Soph.