ἀπαναίνομαι
ἀπαναίνομαι, to disown, reject
- disown, reject, οἱ δʼ οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο Il. 7.185; ἀπανήνασθαι θεοῦ εὐνήν Od. 10.297; εὐθὺς δʼ ἀπανάνατο νύμφαν Pi. N. 5.60; part. ἀπανηνάμενος A. Eu. 972 (lyr.); of a woman, τὸν ἄνδρα ἀπαναίνεται Hp. Mul. 2.179; pres. also in Plu. Sanit. 2.132c.
1 abs. decir que no, negarse
οἱ δ' οὐ γιγνώσκοντες ἀπηνήναντο
ῥηίδιον δ' ἀπανήνασθαι
ἔλαβέ μ' ἔρως, οὐκ ἀπαναίνομαι
• oponerse A.Eu.972, cf. Sch.A.Th.1060, Hsch.
• c. inf.
πρὸς ἀνθρώπων) ... φῦλον ὁμιλ[εῖν
2 c. ac. rechazar
θεοῦ εὐνήν
νύμφαν
τὸν ἄνδρα
κουριδίας ... γυναῖκας
ἱκέτην
νουθέτημα
(ὕδωρ)
ἡμέας ἀμφοτέρους
1. weigeren, afwijzen, met acc.
2. abs. ontkennen.
[ἀπ-, ἀπο- 7.]
3 pl. aor. ἀπηνήναντο Il. 7.185.
Infin. ἀπανήνασθαι Od. 10.297.
- 1
To refuse, reject: θεοῦ εὐνήν Od. 10.297.
- 2
To disown: [κλῆρον] Il. 7.185.
- 1
- 1spurn εὐθὺς δʼ ἀπᾶνάνατο νύμφαν (sc. Πηλεύς) N. 5.33
- to disown, reject, Hom., Aesch.