ἀπελπιστέον
ἀπελπιστέον, one must despair
ἀπελπ-ιστέον,
- one must despair, Posidon. ap. Aët. 6.20, Ph. 2.422, Orib. 14.42.3.
hay que desesperar
οὐκ ἀ. τῆς θεραπείας
οὐκ ἀ., ὅτι ...
οὐκ ἀ. εἶναι ...
ἀπελπιστέον, vb. d’ἀπελπίζω, Phil. 2, 422 ; Orib. 2, 548 B.-Dar.