ἀποκλαίω
ἀποκλαίω, to weep aloud
- weep aloud, Hdt. 2.121.γʹ, etc.; ἀ. στόνον S. Ph. 695 (lyr.).
- 2 ἀ. τινά or τι bewail much, mourn deeply for, Thgn. 931, A. Pr. 637; ἐμαυτόν Pl. Phd. 117c:—Med., ἀποκλαύσασθαι κακά bewail one’s woes, S. OT 1467; τὴν πενίαν Ar. V. 564; τερπνὸν τὸ λέξαι κἀποκλαύσασθαι E. Fr. 563.
- II Med., also, cease to wail, Luc. Syr.D. 6.
1 llorar amargamente por alguien c. ac. de pers.
σε θανόντα
Σμέρδιν
ἐμαυτόν
• c. ac. de abstr. deplorar con amargura
τἀποκλαῦσαι κἀποδύρασθαι τύχας
κακά
πενίαν
τερπνὸν τὸ λέξαι κἀποκλαύσασθαι πάλιν
• abs. act. llorar a lágrima viva Hdt.2.121
• c. ac. int.
στόνον
κλαυθμὸν ... ἀποκλαύσομαί σοι
• abs. en v. med. anegarse en llanto, desconsolarse
Ραχηλ ἀποκλαιομένη
ἀποκλαιόμενος ἐχθρός
2 tb. en v. med. dejar de llorar
ἀποτύψωνταί τε καὶ ἀποκλαύσωνται
- Ito weep aloud, Hdt.; c. acc. cogn., ἀπ. στόνον Soph.
- 2ἀπ. τινα or τι to bewail much, mourn deeply for, Aesch., Plat.; so in Mid., ἀποκλαίεσθαι κακά Soph.; τὴν πενίαν Ar.
- IIMid., also, to cease to wail, Luc.