ἀποκλιτέον
ἀποκλιτέον, one must incline
ἀπο-κλῐτέον,
- one must incline, πρός τι Arist. EN 1165a4.
hay que inclinarse a
πρὸς ταῦτα ἀ.
πρὸς τὴν εἰρήνην
ἀποκλιτέον [ῐ] vb. d’ἀποκλίνω, Arstt. Nic. 9, 2, 5.