ἀπολισθαίνω
resbalar, deslizarse del agua de mar sobre aceite, Arist.Pr.961a27,
(τὸ σπέρμα) ἂν μὲν οὖν λεῖα τὰ χείλη ᾖ ... ἀπολισθαίνει
τὸ πνεῦμα τῆς λειότητος ἀπολισθαῖνον
el viento al resbalar sobre la superficie alisada (engrasada)(ναῦς) τοῖς ὕδασι
ἀπ·ολισθαίνω, att. ἀπ·ολισθάνω (f. ἀπολισθήσω, ao. 2 ἀπώλισθον, pf. inus.) litt. perdre prise en glissant, d’où glisser hors de, échapper, Thc. 7, 65 ; Arstt. Probl. 32, 11 ; avec le gén. Ar. Lys. 678 ; ἀπ. τῆς μνήμης, Alciphr. 3, 11, 2, glisser ou s’échapper de la mémoire ; avec un rég. de pers. ἀπ. τινός, Plut. Alc. 6, se dérober à une liaison avec qqn ; ἀπ. εἴς τι, Luc. Dem. enc. 12, glisser ou tomber dans qqe ch. ; p. anal. en parl. de la prononciation : ἀπ. τοῦ ρ, Plut. M. 277d, litt. faire un faux pas en prononçant le ρ, mal prononcer le ρ ||
➳ Prés. ἀπολισθαίνω, Plut. l. c. ao. 1 réc. ἀπωλίσθησα, Anth. 9, 158.
ἀπολισθαίνω, att. ἀπολισθάνω (s. ὀλισθάνω), abgleiten, ὅπως ἀπολισθάνοι καὶ μὴ ἔχοι ἀντιλαβὴν ἡ χεὶρ ἐπιβαλλομένη Thuc. 7.65 ; οὐκ ἂν ἀπολίσθοι τρέχοντος, hinabfallen, Ar. Lys. 678 ; ἐκ τέγεος ἄελπτον ἀπωλίσθησε πέσημα Ep.adesp. 463 (IX.158); τῆς μνήμης, dem Gedächtnis entschlüpfen, Alciphr. 3.11 ; εἴς τι, in etwas verfallen, Luc. enc.Dem. 12.