ἄπολις
ἄπολις, one without city, state
- without city, state or country, Id. 7.104, 8.61, etc.; outlaw, banished man, ἄ. τινα τιθέναι, ποιεῖν, S. OC 1357, Antipho 2.2.9, Pl. Lg. 928e, etc.; προβαλέσθαι S. Ph. 1018; ἀ. ἀντὶ πολιτῶν Lys. 20.35; ἄ. τῆς ἀρχαίας (sc. πόλεως) Aristid. Or. 26(14).75.
- 2 no true citizen, opp. ὑψίπολις, S. Ant. 370.
- II of a country, without cities, Plu. Tim. 1, Philostr. VA 1.24.
- III πόλις ἄπολις a city that is no city, a ruined city, ἄ. Ἰλίου πόλιν ἔθηκας A. Eu. 457, cf. E. Tr. 1292; also, one that has no constitution, no true city, Pl. Lg. 766d.
I
1 de pers. que no tiene ciudad o patria Hdt.7.104, l.c.,
ὁ ἄπολις διὰ φύσιν ... ἤτοι φαῦλός ἐστιν ἢ κρείττων ἢ ἄνθρωπος
el que carece de patria por naturaleza o es inferior o es superior al hombre
• desterrado S.Ant.370, Pl.Lg.928e
• como pred. c. τιθέναι, ποιεῖν, etc., S.OC 1357, Antipho 2.2.9, X.HG 6.3.1, Isoc.14.55, D.57.70,
ἄπαις ἄνανδρος ἄπολις
ἄπολις ἄοικος
ἄτεκνος ἄπολις ἄφιλος
ἀντὶ ... πολιτῶν ἀπόλιδες
ἄ[πο]λις λε(ι)ψ[ίπατρις
• en lit. crist. que no tiene sede de obispos CEph.(431) Ep.(ACO 1.1.3 p.7.24).
2 de pers. que carece de la ciudadanía romana Dig.32.1.3, 48.19.17.1.
3 de un país que carece de ciudades Plu.Tim.1, Philostr.VA 1.24,
ἄπολιν καὶ ἀοίκητον αὑτοῖς τὴν οἰκουμένην ποιοῦμεν
II que no es ciudad
Τροίαν ἄ. Ἰλίου πόλιν ἔθηκας
• tb. de una ciu. que carece de constitución Pl.Lg.766d.
1. zonder stad, statenloos:
2. zonder steden.
3. geen stad meer, non-stad:
- Ione without city, state or country, an outlaw, Hdt., Soph., etc.
- IIπόλις ἄπολις a city that is no city, a ruined city, Aesch.