ἀπόλλυμι
ἀπόλλυμι, ἀπόλλῡμι, ἀπολέω, ἀπώλεσα (trans) or ἀπωλόμην (intrans), ἀπολώλεκα (trans) or ἀπόλωλα (intrans) ΧΧΧ, ΧΧΧ, kill, lose; (mid. and intrans.) die, cease to exist
- stronger form of ὄλλυμι, destroy utterly, kill, in Hom. mostly of death in battle, ἀπώλεσε λαὸν Ἀχαιῶν Il. 5.758, al.; ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν ib. 1.268; also of things, demolish, lay waste, ἀπώλεσεν Ἴλιον ἱρήν ib. 5.648, etc.; generally, βίοτον δʼ ἀπὸ πάμπαν ὀλέσσει will waste my substance, Od. 2.49; οἵ μʼ ἀπωλλύτην sought to destroy me (impf. sense), S. OT 1454; in pregnant sense, ἐπεί με γᾶς ἐκ πατρίας ἀπώλεσε drove me ruined from . ., E. Hec. 946; τῆς παρʼ ἡμέραν χάριτος τὰ μέγιστα τῆς πόλεως ἀ. for the sake of . ., D. 8.70.
- 2 λόγοις or λέγων ἀ. τινά talk or bore one to death, S. El. 1360, Ar. Nu. 892 (lyr.): hence, alone, in fut. ἀπολεῖς με Id. Ach. 470; οἴμʼ ὡς ἀπολεῖς με Pherecr. 108.20; ἀπολεῖ μʼ οὑτοσί by his questions, Antiph. 222.8, etc.
- 3 ruin a woman, Lys. 1.8.
- II lose, πατέρʼ ἐσθλὸν ἀπώλεσα Od. 2.46, cf. Il. 18.82, Democr. 272; ἀπώλεσε νόστιμον ἦμαρ Od. 1.354; ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι lose oneʼs life, Il. 16.861, Od. 12.350; θυμὸν οὐκ ἀπώλεσεν loses not his spirit, S. El. 26; ἔλεον ἀπώλεσεν Il. 24.44; freq. of things, ἡ τοῦ πλέονος ἐπιθυμίη τὸ παρεὸν ἀπόλλυσι Democr. 224; ἵππους ἑβδομήκοντα ἀπολλύασι Th. 7.51; ἀπώλεσαν τὴν ἀρχὴν ὑπὸ Περσῶν X. An. 3.4.11, cf. 7.2.22; μηδὲν ἀπολλὺς τοῦ ὄγκου Pl. Tht. 155c; ἀ. οὐσίαν, = ἀπόλλυσθαι, Id. Prm. 163d.
- B Med., ἀπόλλῠμαι: fut. -ολοῦμαι, Ion. -ολέομαι Hdt. 7.218: aor. 2 -ωλόμην: pf. -όλωλα, whence the barbarous impf. ἀπόλωλο Ar. Th. 1212: plpf. in Att. Prose sts. written ἀπωλώλειν in codd., as Th. 4.133, 7.27:—perish, die, Il. 1.117, etc.; cease to exist, opp. γίγνεσθαι, Meliss. 8, Pl. Prm. 156b, etc.: sts. c. acc. cogn., ἀπόλωλε κακὸν μόρον Od. 1.166; ἀπωλόμεθʼ αἰπὺν ὄλεθρον ib. 9.303: c. dat. modi, ἀπώλετο λυγρῷ ὀλέθρῳ (v.l. λυγρὸν ὄλεθρον) ib. 3.87; ἀ. ὑπό τινος Hdt. 5.126; simply, to be undone, αὐτῶν . . ἀπωλόμεθʼ ἀφραδίῃσιν Od. 10.27; ἀπωλώλει τῷ φόβῳ μή . . X. Cyr. 6.1.2: freq. in Att., esp. in pf., ἀπόλωλας you are lost, Ar. Nu. 1077; ἀπωλόμεθʼ ἂν εἰ μὴ ἀπολώλειμεν Plu. Apophth.reg. 2.185f; ἱκανὸν χρόνον ἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα Ar. Pax 355; βλέπειν ἀπολωλός Philostr.Jun. Im. 2:—as an imprecation, κάκιστʼ ἀπολοίμην εἰ. . Ar. Ach. 151, al.; κακὸς κακῶς ἀπόλοιθʼ ὅστις. . Eub. 116; ἐξώλης ἀπόλοιθʼ ὅστις. . Men. 154; ἀπολλύμενος, opp. σῳζόμενος, Isoc. 6.36, cf. Plu. Tranq. 2.469d: freq. in part. fut., κάκιστʼ ἀπολούμενε o destined to a miserable end! i.e. o thou villain, scoundrel, knave! Ar. Pl. 713, cf. 456, Ach. 865, Pax 2; ὁ κάκιστʼ ἀνέμων ἀ. Luc. DDeor. 16[14].2.
- 2 in NT, perish, in theol. sense, Ev.Jo. 3.16, al.; οἱ ἀπολλύμενοι, opp. οἱ σῳζόμενοι, 1 Ep.Cor. 1.18.
- II to be lost, ὕδωρ ἀπολέσκετʼ (of the water eluding Tantalus) Od. 11.586; οὔποτε καρπὸς ἀπόλλυται never falls untimely, ib. 7.117; ἀπό τέ σφισιν ὕπνος ὄλωλεν Il. 10.186; γέλως ἐξ ἀνθρώπων ἀπόλωλεν X. Smp. 1.15; ἀπολόμενον ἀργύριον Antipho Soph. 54; ἀπώλοντο οἱ ὄνοι LXX 1 Ki. 9.3.
A tr. en pres. y fut. act., aor. sigm. y perf. act. en -κα
I c. ac. de pers.
1 matar, hacer perecer
λαὸν Ἀχαιῶν
στρατὸν εὐρύν
τὰ παιδία τῷ λιμῷ ἀπολῶ
ἀπό σ' ὀλέσειεν Ἄρτεμις
ἑαυτούς
• abs.
ἐκπάγλως ἀπόλεσσαν
hicieron una terrible matanza
2 arruinar
Μάγνητας ... ὕβρις
οἵ μ' ἀπωλλύτην
los cuales buscaban mi ruinaἐπεί με γᾶς ἐκ πατρίας ἀπώλεσε
pues me expulsó, arruinado, de mi patriaὁ καταμαρτυρούμενος καὶ ἀπόλλυσιν ἢ χρήματα ἢ αὑτόν
τοὺς κακούς
τοῦ θεοῦ ... ἀπολλύντος οὓς ἂν αὐτὸς βούληται
• fig.
με λόγοις ἀπώλλυς
me ibas a matar con tus palabrasἀπολεῖς με
me vas a matarἀπολεῖ με
• perder a una mujer seduciéndola, Lys.1.8.
II c. ac. de cosas
1 destruir físicamente
Ἴλιον
2 de bienes materiales o espirituales echar a perder, malgastar
βίοτον
• en gener. arruinar
νόστιμον ἦμαρ
δόμους
κλέος
τὸν ἐόντα νόον
ἡ τοῦ πλέονος ἐπιθυμίη τὸ παρεὸν ἀπόλλυσι
τὸν δᾶμον
τὴν πολιτείαν
τὰ μέγιστα τῆς πόλεως
τὰ πράγματα ἀ.
echarlo todo a perderτῷ τοὺς ... νόμους ... ἀπόλλυντι
para el que viola las leyesἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν
confundiré la sabiduría de los sabiosτὴν ψυχὴν ἀ.
condenar el almaτὴν ζωὴν αὐτοῦ ἀ.
hipotecar su salvación
III sin intervención del suj., de pers. o cosas que le atañen perder
θυμόν
ἔλεον
πατέρ' ἐσθλόν
τὴν ψυχήν
ἵππους
τὴν ἀρχήν
ἀπολλύναι οὐσίαν
perder la entidadμηδὲν ... τοῦ ὄγκου
φίλους
πολλοὺς ... τῶν στρατιωτῶν
τὴν χώραν
τὰς πτέρυγας
ἀλωπέκιον
B intr. en pres. y fut. med., aor. y perf. act. rad.
I de pers. y anim.
1 morir, perecer de pers. Il.1.117, Od.10.27,
οὐδ' ἂν βοῦς ἀπόλοιτ', εἰ μὴ γείτων κακὸς εἴη
• c. ac. int.
κακὸν μόρον
αἰπὺν ὄλεθρον
λυγρὸν ὄλεθρον
• c. dat.
φαρμάκοις
τῷ φόβῳ μή ...
de miedo aὑπὸ Θρηίκων
2 perderse, ir a la ruina
ἀπόλωλας
estás perdidoἀπολλύμεθα καὶ κατατετρίμμεθα
ἀπὸ γὰρ ὀλόμενος οἴχομαι
ἀπωλόμεθ' ἄν, εἰ μὴ ἀπωλώλειμεν
βλέπειν ἀπολωλός
• como imprecación
κάκιστ' ἀπολοίμην, εἰ ...
κακὸς κακῶς ἀπόλοιθ' ὅστις ...
ἐξώλης ἀπόλοιθ' ὅστις
ὦ κάκιστ' ἀπολούμενε
ὁ δὲ κάκιστα ἀνέμων ἀπολούμενος
• part. subst. τὰ ἀπολλύμενα las cosas perecederas
op. ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν
3 en lit. crist. perderse, condenarse, Eu.Io.3.16,
οἱ ἀπολλύμενοι op. οἱ σῳζόμενοι
δεῖ τοὺς ἀπολλυμένους σώζειν
II de cosas y abstr.
1 desaparecer, ser destruido
ἔργα βοῶν
ἀνδρῶν πᾶσ' ἀπόλωλ' ἀρετή
ἡ ἄγνοια
οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται
σφίσιν ὕπνος
ἀπὸ γὰρ ἂν ὄλοιτο τὸ ὑγιὲς καὶ τὸ ἐόν
γέλως ἐξ ἀνθρώπων
ἀπὸ ταύτας τᾶς γᾶς ἀπολώλη ... τριακάτιαι τρῖς σχοῖνοι
• part. subst. τὰ ἀπολωλότα lo perdido
τι ἄλλο ... τῶν ἀπολωλότων
(encontrar) alguna otra de las cosas perdidas
• desaparecer, perderse
ὕδωρ ἀπολέσκετ'
ἀργύριον
τὰ χρυσία καὶ τὰ ἀργύρια
1. act. met acc., met perf.
a. verwoesten, vernietigen, ombrengen:
b. verliezen:
2. med. intrans., met perf.
a. omkomen, ten ondergaan:
b. verloren gaan, verdwijnen:
1) vernichten, zu Grunde richten, töten, Ἴλιον ἀπώλεσεν Il. 5.648 ; so bei allen Folgdn ; οἱ ἀπολλύντες, die Mörder, Soph. El. 1397 ; ἀπολῶ σε λέγων, ich werde dich mit Reden tot machen, Ar. Nub. 891 ; ἀπολεῖς με, du machst mich tot, Ach. 469 u. oft ; in Prosa selten töten, gew. verderben, u., bes. im aor., verlieren ; so schon Hom., πατέρʼ ἐσθλὸν ἀπώλεσα Od. 2.46 ; νόστιμον ἦμαρ Od. 1.354 ; häufig ἀπὸ θυμὸν ὄλεσσε, er verlor (gewaltsam, durch einen Andern) das Leben ; Il. 5.852 μεμαὼς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι, (einem Anderen) das Leben zu rauben, v.l. ἑλέσθαι ; Soph. El. 26 ; ἔλεον Il. 24.44 ; dem λαμβάνειν u. ἔχειν entgeggstzt, Plat. Parm. 163d, Phaed. 75d ; τὴν ἀρχὴν ἀπώλεσεν ὑπὸ τῶν Μήδων, durch die Meder, Legg. III.695b ; Xen. An. 3.4.11 ; μνήμην Plat. Phil. 34b ; ὅπλα Legg. IV.706c, wegwerfen.
2) Med. u. perf. II.ἀπόλωλα, untergehen, zu Grunde gehen, durch fremde, gewaltsame Einwirkung, von Hom. an sehr häufig, umkommen, sterben, ὄλεθρον Od. 9.303, μόρον 1.166 ; vgl. ἀπʼ αἰῶνος ὀλέσθαι Il. 24.725 ; sonst ὀλέθρῳ, u. ähnl., φόβῳ Xen. Cyr. 6.1.2 ; ὑπό τινος 7.1.41 ; Plat. Rep. IX.578e ; dem γίγνεσθαι oft entgeggstzt bei Plat., z.B. Parm. 156b, Crat. 50b ; übh. verloren gehen, ὕδωρ, das Wasser verschwand, Od. 11.586 ; καρπὸς ἀπόλλυται, neben ἀπολείπει, 7.117 ; – ἀπόλωλα, ich bin verloren, es ist aus mit mir, Soph. Phil. 732 u. öfter ; Xen. Cyr. 1.3.9 ; ἀπόλωλα τὠφθαλμώ Ar. Ach. 991 ; häufig sind die Verwünschungsformeln : κακῶς, κάκιστα ἀπολοίμην, ἀπόλοιτο, bes. Ar., vgl. Ach. 151, 888 ; Eubul. Ath. XIII.559b. – Dion.Hal. 9.40 vrbdt τὴν παρθενίαν ἀπόλωλε, vielleicht in Beziehung auf ihre Jungfrauenschaft, oder zu ändern in ἀπολώλεκε, vgl. aber Lobeck Phryn. 528.
[ἀπ-, ἀπο- 7.]
- A
Aor. ἀπώλεσα Il. 18.82: Od. 2.46, Od. 4.95, 724, 814.
3 sing. -ε Il. 5.648, 758, Il. 18.460, Il. 24.44, 260: Od. 1.354, Od. 9.265.
3 pl. -αν Il. 23.280. ἀπόλεσσαν Il. 1.268.
- B
3 sing. pf. ἀπόλωλε Il. 15.129: Od. 1.166, Od. 4.62, 511, Od. 14.137, Od. 19.85.
Mid. 3 sing. pa. iterative ἀπολέσκετο Od. 11.586.
2 sing. aor. ἀπώλεο Od. 11.556.
3 sing. -ετο Il. 6.223: Od. 1.413, Od. 3.87, Od. 17.253.
1 pl. -όμεθα Od. 9.303, Od. 10.27, Od. 11.438, Od. 24.186.
3 pl. ἀπόλοντο
Il. 2.162, 178: Od. 3.185, Od. 4.497, Od. 11.384.3 sing. subj. ἀπόληται Od. 2.333.
3 pl. -ωνται Il. 21.459.
Opt. ἀπολοίμην Il. 22.304: Od. 17.426.
3 sing. -οιτο Il. 5.311, 388, Il. 6.170, Il. 14.142, Il. 18.107: Od. 1.47.
3 pl. -οίατο Od. 9.554.
3 sing. imp. ἀπολέσθω Il. 17.227.
Infin. ἀπολέσθαι Il. 1.117, Il. 3.40, Il. 7.390, Il. 8.246, etc.: Od. 3.234, Od. 5.347, Od. 8.511, 563.
- I
In aor. act.
- 1
- a
To destroy, kill, slay Il. 1.268, Il. 5.758, Il. 24.260.
- b
To destroy, lay waste (a city) Il. 5.648.
- a
- 2
- a
To lose, be deprived of : Πάτροκλον Il. 18.82. Cf. Il. 23.280: νόστιμον ἦμαρ Od. 1.354. Cf. Od. 2.46, Od. 4.724 = 814.
- b
To incur the loss of under one’s leadership, lose, throw away: λαοὺς πολλούς Od. 9.265.
To lose to the foe: θώρηκα Il. 18.460.
- c
To incur the laying waste of: οἶκον Od. 4.95.
- d
To lose sense of, put out of one’s heart: ἔλεον Il. 24.44.
- a
- II
In pf. act. and in mid. and pas.
- 1
To be destroyed, perish, die: πολλοὶ ἀπόλοντο Il. 2.162 = 178. Cf. Il. 1.117, Il. 3.40, Il. 5.311, 388, Il. 6.170, 223, Il. 7.27, 390, Il. 8.246, Il. 12.70 = Il. 13.227 = Il. 14.70, Il. 12.246, Il. 14.142, Il. 15.502, 511, Il. 17.227, Il. 21.459, Il. 22.304, 474, Il. 23.81: οὐ γένος ἀπόλωλεν Od. 4.62. Cf. Od. 1.47, Od. 2.333, Od. 3.185, 234, Od. 4.497, 511, Od. 5.347, Od. 8.511, 563, Od. 9.554, Od. 11.384, 438, 556, Od. 14.137, Od. 19.85, Od. 24.186.
With cognate acc.: ἀπόλωλε κακὸν μόρον Od. 1.166. Cf. Od. 3.87, Od. 9.303.
To be undone Od. 10.27, Od. 17.426.
- 2
Of inanimate objects, to be destroyed: ἀπολέσθαι νῆας Il. 9.230. Cf. Od. 9.554.
Of water, to vanish away, elude one Od. 11.586.
- 3
Of mental faculties, to perish, disappear: νόος ἀπόλωλε καὶ αἰδώς Il. 15.129.
So of abstractions: ὡς ἔρις ἀπόλοιτο Il. 18.107. Cf. Od. 1.413, Od. 17.253.
- 4
Of fruit, to perish (untimely): οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται Od. 7.117.
- 1
Strong 622
1. Act.,
(1) to destroy utterly, destroy, kill: Mk 1:24, 9:22, al.; τ. ψυχήν, Mt 10:28, al.;
(2) to lose utterly: Mt 10:42, al.; metaph., of failing to save, Jo 6:39 18:9.
2. Mid.,
(1) to perish;
(a) of things: Mt 5:29, Jo 6:12, He 1:11(LXX), al.;
(b) of persons: Mt 8:26, al. Metaph., of loss of eternal life, Jo 3:15, 16 10:28 17:12, Ro 2:12, I Co 8:11 15:18, II Pe 3:9. In οἱ ἀπολλύμενοι, the perishing, contrasted in I Co 1:18, al., with οἱ σωζόμενοι, the "perfective" force of the verb, wh. "implies the completion of the process of destruction," is illustrated (v. M, Pr., 114 f.; M, Th., ii, 2:10);
(2) to be lost: Lk 15:4 21:18. Metaph., on the basis of the relation between shepherd and flock, of spiritual destitution and alienation from God: Mt 10:6 15:24, Lk 19:10 (MM, s.v.; DCG, i, 191 f., ii, 76, 554; Cremer, 451).
- Ito destroy utterly, kill, slay, and of things, to destroy, demolish, waste, Hom., Attic; in pregnant sense, γᾶς ἐκ πατρίας ἀπ. to drive me ruined from my fatherland, Eur.; λόγοις ἀπ. τινά Soph.:— to talk or bore one to death, Ar.
- IIto lose utterly, πατέρα, νόστιμον ἦμαρ Hom.
- BMid. ἀπόλλυμαι, fut. -ολοῦμαι, Ionic -ολέομαι with part. ἀπολεύμενος: aor2 -ωλόμην: perf. -όλωλα: plup. ἀπολώλειν:— to perish utterly, die, Il.; c. acc. cogn., ἀπ. κακὸν μόρον, αἰπὺν ὄλεθρον Od.; to be undone, Od.; ἀπόλωλας you are done for, lost, ruined, Ar.; as an imprecation, κάκιστʼ ἀπολοίμην Ar.; in fut. part., ὦ κάκιστʼ ἀπολούμενε oh destined to a miserable end! i. e. oh villain, scoundrel! Ar.
- IIto be lost, slip away, vanish, of the water eluding Tantalus, Od.; of sleep, Il.
-
…ἦλθεν, ὥστε ἅμα μὲν διὰ τὴν πρὸς ἐκείνους πίστιν ὑμᾶς κατεδουλώσατο, διὰ δὲ τὴν πρὸς ὑμᾶς τοὺς φίλους ἀπώλεσε. τιμώμενος δὲ καὶ τῶν μεγίστων ἀξιούμενος, αὐτὸς ἐπαγγειλάμενος σώσειν τὴν πόλιν αὐτὸς ἀπώλεσε, φάσκων πρᾶγμα ηὑρηκέναι μέγα…
Lysias, Speeches
-
…ἐπʼ ἐκφορὰν ἐλθεῖν. καίτοι οὗτοι μὲν σωθέντες πάλιν ἂν δύναιντο τὴν πόλιν ἀπολέσαι · ἐκεῖνοι δέ, οὓς οὗτοι ἀπώλεσαν, τελευτήσαντες τὸν βίον πέρας ἔχουσι τῆς παρὰ τῶν ἐχθρῶν τιμωρίας. οὐκ οὖν δεινὸν εἰ τῶν μὲν ἀδίκως τεθνεώτων…
Lysias, Speeches
-
…τούτου τοῦ ἀνθρώπου ὀφθεῖσα, χρόνῳ διαφθείρεται · ἐπιτηρῶν γὰρ τὴν θεράπαιναν τὴν εἰς τὴν ἀγορὰν βαδίζουσαν καὶ λόγους προσφέρων ἀπώλεσεν αὐτήν. πρῶτον μὲν οὖν, ὦ ἄνδρες, δεῖ γὰρ καὶ ταῦθʼ ὑμῖν διηγήσασθαι οἰκίδιον ἔστι μοι διπλοῦν ,…
Lysias, Speeches
-
…ἅτε οὐκ ἔχοντες τὴν πολιτικὴν τέχνην, ὥστε πάλιν σκεδαννύμενοι διεφθείροντο. Ζεὺς οὖν δείσας περὶ τῷ γένει ἡμῶν μὴ ἀπόλοιτο πᾶν, Ἑρμῆν πέμπει ἄγοντα εἰς ἀνθρώπους αἰδῶ τε καὶ δίκην, ἵνʼ εἶεν πόλεων κόσμοι τε καὶ δεσμοὶ φιλίας…
Plato, Protagoras
-
…γὰρ νῦν πρότερον ἔτι φαίνεται ληπτέον ἐπιθυμίαν εἶναι τί ποτʼ ἔστι καὶ ποῦ γίγνεται. σκοπῶμεν τοίνυν · οὐδὲν γὰρ ἀπολοῦμεν. ἀπολοῦμεν μὲν οὖν καὶ ταῦτά γε, ὦ Πρώταρχε · εὑρόντες ὃ νῦν ζητοῦμεν, ἀπολοῦμεν τὴν περὶ αὐτὰ…
Plato, Philebus
-
…πρότερον ἔτι φαίνεται ληπτέον ἐπιθυμίαν εἶναι τί ποτʼ ἔστι καὶ ποῦ γίγνεται. σκοπῶμεν τοίνυν · οὐδὲν γὰρ ἀπολοῦμεν. ἀπολοῦμεν μὲν οὖν καὶ ταῦτά γε, ὦ Πρώταρχε · εὑρόντες ὃ νῦν ζητοῦμεν, ἀπολοῦμεν τὴν περὶ αὐτὰ ταῦτα ἀπορίαν…
Plato, Philebus
-
…σε, ὦ Ἐρατόσθενες, εἴπερ ἦσθα χρηστός, πολὺ μᾶλλον τοῖς μέλλουσιν ἀδίκως ἀποθανεῖσθαι μηνυτὴν γενέσθαι ἢ τοὺς ἀδίκως ἀπολουμένους συλλαμβάνειν. νῦν δέ σου τὰ ἔργα φανερὰ γεγένηται οὐχ ὡς ἀνιωμένου ἀλλʼ ὡς ἡδομένου τοῖς γιγνομένοις, ὥστε τούσδε…
Lysias, Speeches
-
…, τί ἐν νῷ ἔχεις ποιεῖν ; ἄλλο τι ἢ τούτῳ τῷ ἔργῳ ᾧ ἐπιχειρεῖς διανοῇ τούς τε νόμους ἡμᾶς ἀπολέσαι καὶ σύμπασαν τὴν πόλιν τὸ σὸν μέρος ; ἢ δοκεῖ σοι οἷόν τε ἔτι ἐκείνην τὴν πόλιν εἶναι καὶ μὴ…
Plato, Crito
-
…πόλεως ἐπεχείρησεν, οὔτε ἰδίας δίκας ἐδικάζετο, οὔτε συνῄδει κακὸν οὐδὲν ὃ ἐγὼ δεδιὼς μή τις πύθηται ἐπεθύμουν αὐτὸν ἀπολέσαι, οὔτε εἰ ταῦτα διαπραξαίμην, ἤλπιζόν ποθεν χρήματα λήψεσθαι · ἔνιοι γὰρ τοιούτων πραγμάτων ἕνεκα θάνατον ἀλλήλοις ἐπιβουλεύουσι .…
Lysias, Speeches
-
…; ᾧ εἰ μὴ ἀκολουθήσομεν, διαφθεροῦμεν ἐκεῖνο καὶ λωβησόμεθα, ὃ τῷ μὲν δικαίῳ βέλτιον ἐγίγνετο τῷ δὲ ἀδίκῳ ἀπώλλυτο. ἢ οὐδέν ἐστι τοῦτο ; οἶμαι ἔγωγε, ὦ Σώκρατες. φέρε δή, ἐὰν τὸ ὑπὸ τοῦ ὑγιεινοῦ…
Plato, Crito