ἀπορραίω
ἀπορραίω, to bereave
ἀπορραίω,
- bereave one of a thing, c. dupl. acc., ὅστις σʼ ἀέκοντα βίηφι κτήματʼ ἀπορραίσεἰ Od. 1.404; ἀπορραῖσαι [αὐτὸν] φίλον ἦτορ bereave him of life, 16.428; θυμὸν ἀπορραῖσαι (sc. ἄνδρας) Emp. 128: c. gen. rei, μή τινʼ ἀπορραίσειν γεράων Hes. Th. 393.
arrebatar, quitar c. dos ac.
τὸν ... φίλον ἦτορ
σ' ... κτήματ'
• sólo c. uno
θυμόν
• c. ac. de pers. y gen. de cosa
τιν' ... γεράων
ἀπο·ρραίω, arracher violemment : τινά τι, Od. 1, 404 ; τινά τινος, Hés. Th. 393, qqe ch. à qqn.
Étym. ἀ. ῥαίω.
ἀπορραίω, (ῥαίω), rauben, ὅς τίς σʼ ἀέκοντα βίηφιν κτήματʼ ἀπορραίσει Od. 1.404 ; τόν ῥʼ ἔθελον φθῖσαι, καὶ ἀπορραῖσαι φίλον ἦτορ 16.428 ; Hes. τινὰ γεράων Theog. 393.
ἀπορραίω
[ἀπο- 1.]
To take away: ἦτορ Od. 16.428.
With double acc.: κτήματά σε Od. 1.404.
ἀπορραίω (ῥαίω), fut. ἀπορραίσει, aor. inf. ἀπορραῖσαι: wrest away from; τινά τι. (Od.)
ἀπορραίω
- to bereave one of a thing, c. dupl. acc., Od.