ἀπορητικός
ἀπορητικός, inclined to doubt
ἀπορ-ητικός, ή, όν,
- inclined to doubt, Plu. Aem. 14, S.E. P. 1.221, al.; ἀ. καὶ σκεπτικοί D.L. 9.69, cf. Gell. 11.5.6. Adv. -κῶς S.E. M. 7.30, Procl. in Prm. p.562 S.
- 2 dubitative, ἐπίρρημα Gal. 7.661; ὕμνοι Men.Rh.p.343S.
1 inclinado a la duda de los filósofos escépticos por op. los dogmáticos, Aenesidamus Cnossius en Phot.Bibl.169b40, Plu.Aem.14, S.E.P.1.221, D.L.9.69, Gal.2.127, Gell.11.5.6.
2 dubitativo, de duda
ἐπίρρημα
ὕμνοι
3 adv. -ῶς en tono de duda
ὅσα μὲν ἀ. εἴωθε λέγεσθαι παρὰ τοῖς σκεπτικοῖς
• escépticamente
φιλοσοφεῖν
κατορθοῦν
ἀπορητικός, ή, όν :
1 dubitatif, Mén. rhét. 9, 156, 4 W. ||
2 porté à douter, sceptique, Plut. Æmil. 14 ; joint à σκεπτικός, DL. 9, 69 ; ἡ ἀπ. φιλοσοφία, αἵρεσις, Gal. 2, 23, 24, etc. la philosophie ou la doctrine des Sceptiques.
Étym. ἀπορέω.
ἀπορητικός, zum Zweifeln geneigt, καὶ σκεπτικοί D.L.; Plut. Aemil. 14.
ἀπορητικός
from ἀπορέω
- inclined to doubt, Plat.