ἀπρίξ
ἀπρίξ, with closed teeth
ἀπρίξ, Adv.
- fast, tight, ἀ. ὄνυξι συλλαβών S. Aj. 310; ἀ. ἔχεσθαι τοῦ κερδαίνειν Id. Fr. 328, cf. Theoc. 15.68, Luc. Nec. 5, Eun. VS p.475 B.; τοῖν χεροῖν λαβέσθαι τινός Pl. Tht. 155e, cf. Plb. 12.11.6; ἔχειν χείρεσσι Theoc. 24.55; δράξασθαι AP 5.247 (Paul.Sil.).
- II Subst., a kind of ἄκανθα (Cypr.), EM 132.53.
1 adv. con fuerza, fuertemente
ἀ. ὄνυξι συλλαβὼν χερί
• firmemente
τοῦ ... κερδαίνειν ... ἀ. ἔχονται
•
οὗ ἂν δύνωνται ἀ. τοῖν χεροῖν λαβέσθαι
χείρεσσιν ἀ. ἔχοντα
δραξαμένη
ἀ. τὸ ταῖς χερσὶν ἀμφοτέραις κατασχεῖν βίᾳ
2 subst. neutr. una especie de acanto (Chipre) EM 132.53G.
•Formado, como ἀπρίγδα, por ἀ- intens. y la raíz que se encuentra en πρίζω, deriv. de πρίω, q.u. El sent. sería ‘al modo de los dientes de una sierra’.
ἀ·πρίξ [ᾰ̄] adv., litt. comme les dents d’une scie, d’où, fermement, sans lâcher prise, avec les verbes marquant l’idée de prendre, saisir, tenir : συλλαμβάνειν, Soph. Aj. 310 ; λαβέσθαι, Plat. Theæt. 155e ; ἔχειν, Thcr. Idyl. 24, 54, etc.
Étym. p.-ê. ἀ augm. πρίω 1.
ἀπρίξ, (πρίω, ἀ copulat.), eigtl. mit zusammengebissenen Zähnen festhaltend, nicht loslassend, unablässig, τοῖν χεροῖν λαβέσθαι Plat. Theaet. 155e ; vgl. Soph. Aj. 303 ; ἀπρὶξ ἔχευ ἁμῶν Theocr. 15.68 (Schol. ἐμπεφυκότως, ὥστε μὴ διαπρίσαι τὴν συμφυΐαν); vgl. 24.54, 29.25 ; Pol. 10.11 ; Luc. Necyom. 5 ; παλάμη ἀπρὶξ δραξαμένη Paul.Sil. 4 (V.248); übertr., τοῦ κερδαίνειν ἀπρὶξ ἔχονται Soph. frg. 325 ; ἀπρὶξ ἐμφύντες Ael. N.A. 1.5.
ἀπρίξ
a_copul, πρίω
- with closed teeth, Lat. mordicus: hence fast, tight, ἀπρὶξ συλλαβεῖν Soph.