ἀπόρρυτος
ἀπόρρυτος, running
ἀπόρρῠτος, ον,
- = ἀπόρροος, running, κρήνη Hes. Op. 595; ἀ. ὕδωρ, opp. στάσιμον, Hp. Ae_r. 7.
- II subject to efflux, opp. ἐπίρρυτος, Pl. Ti. 43a; οὐκ ἀ., of the sea, Arist. Mete. 353b32; having an outflow, πηγή Porph. Sent. 44.
- III ἀ. σταθμά stables with drains or a sloping floor, X. Eq. 4.3.
que mana, manante, que fluye
κρήνης δ' ἀενάου καὶ ἀπορρύτου
ὕδωρ op. στάσιμον
οὐκ ἀ.
εἰς ἐπίρρυτον σῶμα καὶ ἀ.
a un cuerpo que fluye y mana
• fig.
(Σελήνη) ἀ. ἀρσένι πυρσῷ Ἠελίου
• del cuerpo de los borrachos que se disipa, que se va
(σῶμα) ἀ. ἐστι πανταχόθεν
ἀπόρρυτος, ος, ον [ῡ]
1 qui coule au dehors, qui s’épanche, Hés. O. 593 ||
2 sujet à écoulement, Plat. Tim. 43a ; Arstt. Meteor. 2, 1, 7 ||
3 qui offre un écoulement, Xén. Eq. 4, 3.
Étym. ἀπορρέω.
1. neerstromend.
2. waar iets uit kan stromen.
ἀπόρρυτος, abfließend, κρήνη Hes. O. 593 ; σῶμα, Ggstz ἐπίρρυτος, Abfluß habend, Plat. Tim. 43a, wie σταθμὰ ἀπόρρυτα, Ställe mit abschüssigem Boden, wo der Unrat abfließt, Xen. re Eq. 4.3.
ἀπόρρυτος
ἀπορρέω
- running, Hes.: ἀπ. σταθμά stables with drains, Xen.