ἀραβέω
ἀραβέω, to rattle, ring, clash
ἀρᾰβέω [ᾰρ], (ἄραβος)
- rattle, ring, Hom. (mostly in Il.), always of armour, δούπησεν δὲ πεσὼν ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ Il. 5.42, al.; of the teeth, gnash, Theoc. 22.126; ἀραβεῖ δʼ ἁ γνάθος Epich. 21.2.
- 2 trans., gnash, grind, ὀδόντας Hes. Sc. 249, A.R. 2.281.
rechinar, crujir
ἀράβησε δὲ τεύχε' ἐπ' αὐτῷ
ἀράβη[σε] δια[λ]εύκων ὀστέ[ων] δοῦπος
ἀραβεῖ δὲ γνάθος
• c. ac.
Κῆρες ... λευκοὺς ἀραβεῦσαι ὀδόντας
ἀραβέω-ῶ [ᾰᾰ]
1 intr. s’entrechoquer avec bruit, Il. 5, 42 ; Od. 24, 525 ; Epich. (Ath. 411b) ; Thcr. Idyl. 22, 126 ||
2 tr. faire s’entrechoquer : ὀδόντας, A. Rh. 2, 281, les dents ||
➳ Ao. poét. ἀράβησα [ᾰρᾰ] ; Hom. ll. cc. ; A. Rh. l. c.
ἀραβέω, rasseln, klirren, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ, Il. 5.42 u. öfter, von fallenden Kriegern ; Od. nur 24.525 ; ἀράβησαν ὀδόντες, die Zähne knirschten, klapperten, Theocr. 22.126 ; ὁ γνάθος ἀραβεῖ Epicharm. Ath. X.411b ; Ap.Rh. mit acc., μάτην ἀράβησαν ὀδόντας 2.281. knirschten mit den Zähnen.
ἀραβέω
[ἄραβος.]
(ἀμφ-)
To rattle, ring: τεύχεα Il. 4.504 = Il. 5.42 = 540 = Il. 13.187 = Il. 17.50 = 311, Il. 5.58, 294 = Il. 8.260: Od. 24.525.
ἀ˘ρᾰβέω
- 1ring out ταχέως δʼ ἀράβη[σε] διαλεύκων ὀστέ[ων] δοῦπος ἐ[ρ]<ε>ικομένων (supp. Lobel) fr. 169. 24.
ἀραβέω : only in the phrase ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ, clattered as he fell, Od. 24.525, and often in the Iliad.
ἀραβέω
ἄραβος
- to rattle, ring, clash, of armour, Il.; of the teeth, to gnash, Theocr.