ἀτασθαλία
ἀτασθαλία, presumptuous sin, recklessness, arrogance
- presumptuous sin, recklessness, wickedness, Hom., always in pl.; σφετέρῃσιν or σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν, Il. 4.409, Od. 1.34, al.; ἀτασθαλίαι δέ οἱ οἴῳ ἐχθραὶ ἔσαν 21.146; διʼ ἀτασθαλίας ἔπαθον κακόν 23.67; ἀτασθαλίῃσι κακῇσιν 12.300:—after Hom. in sg., ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι, of the Titans, Hes. Th. 209; εἵνεκʼ ἀτασθαλίης τε καὶ ἠνορέης ὑπερόπλου ib. 516; βασιλῆος ἀ. Pi. Parth. 2 Fr. 1.31; οὐκ ἤρθη νοῦν ἐς ἀτασθαλίην Simon. 111.4; ἀτασθαλίῃ χρησάμενον Hdt. 2.111: in later Prose, Alcid. ap. Arist. Rh. 1406a9, Luc. Astr. 15; ἀ. ἡ εἰς τὸ θεῖον Arr. An. 7.14.5; of an elephant, Id. Ind. 13.13.
1 orgullo insolente, arrogancia, insensatez culpable en Hom. siempre en plu. muestras de insolencia que acarrean culpa y castigo
κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο
• en sg. insensatez, insolencia
ἀτασθαλίῃ μέγα ῥέξαι ἔργον
βασιλῆος ἀτασθαλίᾳ
οὐκ ἤρθη νοῦν ἐς ἀτασθαλίην
σώφρονα θυμὸν ἔχων ἐκτὸς ἀτασθαλίης
ἀτασθαλίῃ χρησάμενον
τῇ Ξέρξου ... ἀτασθαλίᾳ τῇ ἐς τὸ θεῖον
τῆς τῶν ἀρρένων ἀτασθαλίας
• fig.
τὴν τῆς φύσεως ἀτασθαλίαν
2 rebeldía, resistencia a ser doblegado, de unos elefantes, Arr.Ind.13.13.
- 1wickedness ]λαῶν ξενοδαίκτα βασιλῆος ἀτασθαλίᾳ κοτέων θαμά fr. 140a. 57 (31).
- presumptuous sin, recklessness, arrogance, Hom. always in pl.; in sg., Hes., Hdt.