ἀτασθάλλω
ἀτασθάλλω, acting presumptuously, in arrogance
ἀτασθάλλω [ᾰτ],
- to be insolent, only in pres. part., μή τις . . πλήξῃ ἀτασθάλλων Od. 18.57; οὔ τις . . γυναικῶν λήθει ἀτασθάλλουσα 19.88.
cometer un acto de insolencia
μή τις ... ἐμὲ χειρὶ βαρείῃ πλήξῃ ἀτασθάλλων
τὸν δ' οὔ τις ... γυναικῶν λήθει ἀτασθάλλουσ'
• pecar
βόθρος ἕως δυσάλυκτος ἀτασθάλλοντι φανείη
ἀτασθάλλω (seul. part. prés.) [ᾰτ] être follement orgueilleux, d’où :
1 être inique, Od. 18, 57 ||
2 être coupable, Od. 19, 88.
Étym. ἀτάσθαλος.
ἀτασθάλλω, (entst. aus *ἀτασθάλjω, ein ἀτάσθαλος sein), übermütig, frevelhaft handeln, nur partic. praes., Od. 18.57, 19.88.
ἀτασθάλλω
[ἀτάσθαλος.]
To act recklessly or without regard to consequences Od. 18.57, Od. 19.88.
ἀτασθάλλω : act wickedly, wantonly, Od. 18.57 and Od. 19.88.
ἀτασθάλλω
from ἀτασθαλος
only in pres. part.
- acting presumptuously, in arrogance, Od.