ἀταρτηρός
ἀταρτηρός, mischievous, baneful
ἀταρτ-ηρός, όν,
- mischievous, baneful, ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Il. 1.223; of a person, Μέντορ ἀταρτηρέ Od. 2.243; γενέθλη Hes. Th. 610; στόμα Πόντου Theoc. 22.28; of wild beasts, Q.S. 4.223, 12.40.
I injurioso
ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν ... προσέειπε
• malvado, funesto, terrible
Μέντορ ἀταρτηρέ
γενέθλη
τύραννος
στόμα Πόντου
Ἀθάμαντος δόμοι
λάμνη
νύγματα
νοῦσος
θήρεα
νόημα
πόλεμος
II adv. -ῶς
1 terriblemente
ἐμάχοντο
2 arrogantemente
πάντας δ' ηἰθέους
ἀ·ταρτηρός, ά, όν [ᾰτ] funeste, malfaisant, en parl. de choses (paroles, mal, etc.) Il. 1, 223 ; Hés. Th. 610 ; Thcr. Opp. etc. ; rar. en parl. de pers. Od. 2, 243, ou d’animaux, Q. Sm. 4, 223 ||
➳ Fem. ion. -ή, Opp. H. 1, 370 ; 2, 630.
Étym. Étymol. inconnue.
ἀταρτηρός, (verstärkte Form von ἀτηρός), der ἄτη angehörig, unterworfen, verblendet, maßlos ; verderblich, feindselig ; Hom. Il. 1.223 Πηλείδης δʼ ἐξαῦτις ἀταρτηροῖς ἐπέεσσιν Ἀτρείδην προσέειπε, καὶ οὔ πω λῆγε χόλοιο. »οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματʼ ἔχων, κραδίην δʼ ἐλάφοιο« κ.τ.ε,: mit maßlosen Worten ; Od. 2.243 Μέντορ ἀταρτηρέ, φρένας ἠλεέ, ποῖον ἔειπες : ἀταρτηρέ und φρένας ἠλεέ stehn παραλλήλως, = du Verblendeter. – Hes. Th. 610 ἀταρτηροῖο γενέθλης ; στόμα πόντου Theocr. 22.28 ; Qu.Sm. 4.222.
ἀταρτηρός
App., baneful, baleful, or the like: ἐπέεσσιν Il. 1.223: μέντορ ἀταρτηρέ Od. 2.243.
ἀταρτηρός : doubtful word, harsh, abusive, mischievous, Il. 1.223, Od. 2.243.
ἀταρτηρός
- mischievous, baneful, Hom.