ἀτάρβητος
ἀτάρβητος, fearless, undaunted
ἀτάρβ-ητος, ον,
- = foreg., ἐνὶ στήθεσσιν ἀ. νόος ἐστίν Il. 3.63, cf. Hes. Sc. 110, A. Fr. 199: neut. pl. as Adv., ὕβρις ἀτάρβητα ὁρμᾶται stalks abroad without fear, S. Aj. 196. Adv. -τως Suid.
- II not dreaded, κάματοι IG 14.1003.2, cf. ib. 7.96.
1 ref. a pers. que no conoce el miedo, intrépido
ἐνὶ στήθεσσι ἀ. νόος ἐστίν
ἀτάρβητον Διὸς υἱόν
2 ref. a acciones arriesgado
ἵστορ ἀταρβήτων, Ἡρακλέες, καμάτων
3 adv. -ως audaz, intrépidamente
ἐχθρῶν δ' ὕβρις ὧδ' ἀταρβήτως ὁρμᾶτ'
ἀ·τάρβητος, ος, ον, c. ἀταρβής, Il. 3, 63 ; Hés. Sc. 110 ; Eschl. Soph.
Étym. ἀ, ταρβέω.
ἀτάρβητος, furchtlos, νόος Il. 3.63 ; Aesch. frg. 182 ; Soph. Aj. 195.
ἀτάρβητος
[ἀ-1 + ταρβέω.]
Not to be diverted from one’s course: νόος Il. 3.63.
ἀτάρβητος (ταρβέω): undaunted, Il. 3.63†.
ἀτάρβητος
ταρβέω
- fearless, undaunted, Soph.