Logeion | ἀφασία

ἀφᾰσία, ἡ, (ἄφατος)

speechlessness, caused by fear or perplexity, ἔκπληξιν ἡμῖν ἀφασίαν τε προστιθεῖς E. Hel. 549; ἀ. μʼ ἔχει Id. IA 837, cf. Ar. Th. 904; ἀ. ἡμᾶς λαμβάνει τί ποτε χρὴ λέγειν Pl. Lg. 636e; εἰς ἀ. τινὰ ἐμβάλλειν Id. Phlb. 21d; εἰς ἀ. ἐμβάλλειν πράγματος inability to say anything about it, S.E. P. 2.211, cf. Dam. Pr. 7.

1 pérdida del habla, mudez causada por el estupor ἀ. μ' ἔχει E.IA 837, cf. Hel.549, Ar.Th.904, εἰς τοιαύτην ἀφασίαν ἦλθε Plb.8.20.9, εἰς ἀφασίαν με ἤνεγκας Corp.Herm.13.5.2.

2 imposibilidad de emitir un juicio o argumento εἰς ἀφασίαν παντάπασί με ... ὁ λόγος ἐμβέβληκε Pl.Phlb.21a, cf. Lg.636e, τὴν ἡμετέραν ἀποδείκνυμεν ἄγνοιάν τε καὶ ἀφασίαν Dam.Pr.7, c. gen. εἰς ἀφασίαν ... πράγματος ἐμβαλών S.E.P.2.211

• en lóg. renuncia a emitir un juicio, falta de enunciación περὶ ἀφασίας tít. de capítulo en S.E.P.1.192 passim.

3 fig. no ref. al habla incapacidad de responder adecuadamente, indecisión esp. en situaciones bélicas, LXX 2Ma.14.17 (text. dud.), ἄποροί τε ἐπὶ πολὺ ἐγίγνοντο καὶ ἀφασίᾳ συνείχοντο D.C.48.37.4, cf. Plu.2.1123c, ὁ στρατὸς ἐν ἀφασίᾳ καθειστήκει Hdn.8.4.2, 7.10.1.

ἀφασία, ας (ἡ) [ᾰᾰσ]

1 impuissance à parler, d’où stupeur, Eur. Hel. 549 ; ἀφ. μ’ ἔχει, Eur. I.A. 837, je reste muet de stupeur ; cf. Plat. Leg. 636e ; εἰς ἀφασίαν τινὰ ἐμβάλλειν, Plat. Phil. 21d, réduire qqn à ne savoir que dire ||

2 action de ne dire ni oui ni non, réserve d’une opinion, d’un jugement, Sext. P. 2, 211.

Étym. ἄφατος ; cf. ἀμφασίη.

ἀφασία -ας, ἡ [ἄφατος] sprakeloosheid; zwijgen.

ἀφασία, (φημί, vgl. ἀμφασία), ἡ, Sprachlosigkeit, bes. die Bestürzung, die Einen verstummen läßt, Staunen, τίς ἀφασία μʼ ἔχει Ar. Th. 904, wie Eur. I.A. 837, der es auch neben ἔκπληξις hat, Hel. 556 ; ἀφασία ἡμᾶς λαμβάνει, τί ποτε χρὴ λέγειν πρὸς ταῦτα Plat. Legg. I.636e ; vgl. Phil. 21d ; εἰς ἀφασίαν ἦλθε διὰ τὸ παράδοξον Pol. 8.22.

ἀφασία ἄφατος

speechlessness, Eur., Plat.

Menu

Word wheel

ἀφασία

Saved

Recent