ἀφραίνω
ἀφραίνω, to be silly, senseless
ἀφραίνω, (ἄφρων)
- to be foolish, Il. 2.258, 7.109, Od. 20.360, Phoc. 5.—Poet. and Hp. Gland. 12; later as a philosophic term, Chrysipp.Stoic. 3.166, Plu. Stoic.rep. 2.1037d, S.E. M. 11.94, Plot. 5.8.3.
1 desvariar, ser un necio
σ' ἀφραίνοντα κιχήσομαι
ἀφραίνει ξεῖνος
ἀφραίνων κακίην οὐ δύναται κατέχειν
θεὰς ἀφραίνοντα θεημάχον ἄνδρα δοκεύων
• de una ciu.
πόλις ... κατὰ κόσμον οἰκεοῦσα ... κρέσσων Νίνου ἀφραινούσης
2 ser necio, ignorante en sent. fil. ref. al profano, Chrysipp.Stoic.3.166, S.E.M.11.94, Plot.5.8.3.
ἀ·φραίνω, c. ἀφραδέω, Il. 2, 258 ; 7, 109 ; Od. 20, 360.
Étym. ἀ, φρήν.
ἀφραίνω, (entst. *ἀ-φράν-j-ω, φρήν, ἄφρων),
unvernünftig, töricht sein, Il. 2.258, Od. 20.360 u. Sp., wie Plut. adv. Stoic. 10. Bei Hippocr. nach Galen. auch ἀφράζω Hesych. ἀφράσσει, ἀσυνετεῖ.
unvernünftig, töricht sein, Il. 2.258, Od. 20.360 u. Sp., wie Plut. adv. Stoic. 10. Bei Hippocr. nach Galen. auch ἀφράζω Hesych. ἀφράσσει, ἀσυνετεῖ.
ἀφραίνω
[ἄφρων.]
- 1
To act senselessly, foolishly or recklessly Il. 2.258, Il. 7.109.
- 2
To be out of one’s mind, be beside oneself Od. 20.360.
- 1
ἀφραίνω (φρήν): be senseless, mad, foolish.
ἀφραίνω
ἄφρων
- to be silly, senseless, Hom.