ἀφοσίωσις
ἀφοσίωσις, expiation
ἀφοσί-ωσις, εως, ἡ,
- purification, expiation, D.H. 2.52: pl., Plu. Aet.Gr. 2.302b; defined as ὁσιότητος παραλελειμμένης ἀποπλήρωσις Herm. in Phdr. p.94 A.
- 2 doing as matter of form, ἀφοσιώσεως ἕνεκεν for formʼs sake, Plu. Eum. 12; τιμῆς ἀ. outward, formal respect, Id. Tim. 39; κατὰ ἀφοσίωσιν Dam. Pr. 171.
1 purificación, expiación
Ῥωμύλῳ δεινὸν ἐφαίνετο τὸ πάθος καὶ ταχείας ἀφοσιώσεως δεόμενον
διὰ τί ... χρῶνται ... πρὸς τὰς ἀφοσιώσεις καὶ τοὺς καθαρμούς;
2 realización de algo como pura fórmula, excusa, justificación
οὐ τιμῆς ἀφοσίωσιν ἐπεδείκνυντο
ἀφοσιώσεως ἕνεκεν
por puro formulismoκατὰ ἀφοσίωσιν
3 execración, maldición
ὁμοίᾳ ἀφοσιώσει καταδικάζομεν
ἀφοσίωσις, εως (ἡ)
1 purification, expiation, DH. 2, 52 ||
2 accomplissement d’un devoir pour la forme : ἀφοσιώσεως ἕνεκα, Plut. Eum. 12, par acquit de conscience, pour la forme.
Étym. ἀφοσιόω.
ἀφοσίωσις, ἡ, das Reinigungsopfer, die Reinigung, Plut. τῆς ἀφοσιώσεως ἕνεκα, nur zum Scheine, um dem Gewissen zu genügen, Eum. 12 ; τιμῆς ἀφοσίωσις Timol. 39, die äußerliche, kalte Ehrenbezeugung.
ἀφοσίωσις
From ἀφοσιόω
- expiation: ἀφοσιώσεως ἕνεκα for formʼs sake, Plut.