ἀχείματος
ἀχείμ-ᾰτος, ον, A. Supp. 136 (lyr.):
no molestado por las tormentas
ἀχείματον μ' ἔπεμπε σὺν πνοαῖς
γαλένη
ἀ·χείματος, ος, ον [μᾰ] c. le suiv. Eschl. Suppl. 135.
Étym. ἀ, χεῖμα.
ἀχείματος, nicht durch Stürme bewegt, δορὸς ἀχ. Aesch. Suppl. 129.