ἁνίκα
ἁνίκα [ῐ], Dor. for ἡνίκα.
ἁνίκα, v. ἡνίκα.
ἁνίκα, dor. = ἡνίκα.
ἁ¯νῐκα c. ind.,
- 1at that time when βρέχε θεῶν βασιλεὺς χρυσέαις νιφάδεσσι πόλιν, ἁνίχʼ Ἀθαναία κορυφὰν κατʼ ἄκραν ἀνορούσαισʼ ἀλάλαξεν O. 7.35 σκύταλον τίναξε χερσίν, ἁνίκʼ ἤρειδε Ποσειδάν O. 9.31 τλάμονι ψυχᾷ παρέμειν, ἁνίχʼ εὑρίσκοντο θεῶν παλάμαις τιμάν P. 1.48 “ἁνίκʼ ἐπέτοσσε” P. 4.24 ἦρα χαλκοκρότου πάρεδρον Δαμάτερος ἁνίκʼ εὐρυχαίταν ἄντειλας Διόνυσον; (sc. θυμὸν τεὸν εὔφρανας) I. 7.4 ἁ]νίκα Δαρδανίδαις Ἑκάβ[ Πα. 8A. 17. λέγοντι Ζῆνα φυλάξαι προνοίᾳ, ἁνίκʼ ἀγανόφρων Κοίου θυγάτηρ λύετο τερπνᾶς ὠδῖνος Pae. 12.12 ]τε καὶ ἁνίκα ναυλοχοι[ ]ήλασαν ἐννύχιον κρυφα[ Pae. 18.9 ἐν ξυνῷ κεν εἴη συμπόταισίν τε γλυκερὸν κέντρον, ἁνίκ ἀνθρώπων καματώδεες οἴχονται μέριμναι στηθέων ἔξω sc. after dinner at wine fr. 124. 5.