ἀνίκανος
ἀνίκανος, insufficient, incapable
ἀνίκᾰνος [ῐ], ον,
- insufficient, incapable, Babr. 92 Subscr., Hld. 2.30.
- 2 dissatisfied with everything, Arr. Epict. 4.1.106.
I
1 incapaz
ἔργοις ἀ.
incapaz en la acciónἐγὼ μὲν οὐκ ἀνίκανος ... δῶρόν γε λαμβάνων
• incapacitado por una lesión
οὐτέπο[τ]ε στρατεύομαι ἀ.
2 insatisfecho
τί ἄπληστος εἶ; τί ἀνίκανος;
II adv. -ως insuficientemente
ἀ. ... ἔχοντος ... νόμου
siendo insuficiente la ley
ἀν·ίκανος, ος, ον [ῐᾰ]
1 insuffisant, incapable, Babr. 92 ; Hld. 2, 30 ||
2 insatiable, Arr. Epict. 4, 1, 106.
Étym. ἀν-, ἱκανός.
ἀνίκανος, 1) für den nichts hinreicht, ungenügsam, Arr. Ep. 4.1.106, neben ἄπληστος.
2) unzureichend, unfähig, Heliod.
2) unzureichend, unfähig, Heliod.
ἀνίκανος
- insufficient, incapable, Babr.