ἄνυσις
ἄνυσις, accomplishment
ἄνῠ-σις, εως, ἡ, (ἀνύω)
- accomplishment, ἄ. δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν Il. 2.347; οὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν we find no end, accomplish nothing, Od. 4.544; χρήμασιν ὧν ἄ. γίνεται οὐδεμία Thgn. 462; οὐδʼ ἄνυσις there is no respite, Theoc. 25.93.—Poet. and late Prose, as Plu. Profect. 2.77b.
1 éxito
ἄ. δ' οὐκ ἔσσεται αὐτῶν
el éxito jamás será de ellosοὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν
no hallaremos ningún éxito
2 provecho
χρήμασιν, τῶν ἄ. γίνεται οὐδεμία
εἰ δέ τις ἄ. γείνοιτο παραμυθίας
3 fin,
ἄνυσίν τε κελεύθου
al fin del camino o viajeὁδοῖο
τοῖο πλόου
προθυμίᾳ τῆς ἀνύσεως
por deseo de llegar
4 gram. perfección
ἄνυσις, εως (ἡ) [ᾰῠ]
1 achèvement, fin, Il. 2, 347 ||
2 halte, repos, cesse, Thcr. Idyl. 25, 93 ||
3 fig. action de faire cesser, de remédier à, remède (à un malheur) Od. 4, 544 ||
4 p. suite, effet, résultat, d’où avantage, Thgn. 462, Artém. 2, 59.
Étym. ἀνύω.
ἄνυσις, ἡ, Vollendung, Erfolg, ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν, sie werden nichts ausrichten, Il. 2.347 ; οὐκ ἄνυσίν τινα δήομεν, wir werden lein Ende finden, nichts ausrichten, Od. 4.544 ; κελεύθου Ap.Rh. 2.310 ; οὐδʼ ἄν. Theocr. 25.93 ; selten in Prosa, wie Plut. prof. virt. sent. p. 246.
ἄνυσις
[ἀνύω.]
Accomplishment, effect, result: αὐτῶν (app., on their part) Il. 2.347. Cf. Od. 4.544.
ἄνυσις (ἀνύω): accomplishment; ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν, ‘success’ shall not be theirs, Il. 2.347, Od. 4.544.
ἄνυσις
ἀνύω
- accomplishment, Hom.