ἐκβάλλω
ἐκβάλλω, ἐκβάλλω, break open; throw out (verb); ἐκβάλλω, throw out (verb) (6a); ἐκβάλλω, throw out; divorce (verb) (13a (6a))
- throw or cast out of, c. gen., Ὀδίον μέγαν ἔκβαλε δίφρου Il. 5.39, etc.: abs., throw out, ἐκ δʼ εὐνὰς ἔβαλον 1.436, etc.; καὶ τὴν μὲν..ἰχθύσι κύρμα γενέσθαι ἔκβαλον threw her overboard, Od. 15.481, cf. Hdt. 1.24: then in various relations, ἐκπίπτω being freq. used as its Pass.:
- 1 throw ashore, τὸν δʼ ἄρʼ..νεὸς ἔκβαλε κῦμʼ ἐπὶ χέρσου Od. 19.278; ἄνεμος.. τρηχέως περιέσπε..πολλὰς τῶν νεῶν ἐκβάλλων πρὸς τὸν Ἄθων Hdt. 6.44; ἐ. ἐς τὴν γῆν Id. 7.170 (but in 2.113 ἄνεμοι..ἐκβάλλουσι ἐς τὸ πέλαγος carry out to sea; ἐξέβαλεν ἄνεμος ἡμᾶς drove us out of our course, E. Cyc. 20):—Med., put ashore, ἵππους ἐξεβάλλοντο Hdt. 6.101; jettison, Syngr. ap. D. 35.11.
- 2 cast out of a place, Κιμμερίους ἐκβαλόντες ἐκ τῆς Εὐρώπης Hdt. 1.103; ἐ. ἐκ τῆς χώρας, of an enemy, Lycurg. 99, cf. D. 60.8; esp. of banishment, ἐκ πόλεως ἐ. drive out of the country, Pl. Grg. 468d, cf. Ar. Pl. 430, etc.; of a corpse, ἔξω τῆς πόλεως, τῶν ὁρίων, Pl. Lg. 873b, 909c: c. acc. only. drive out, banish, Heraclit. 121, S. OC 646, 770, etc.; turn out, νεοττούς Arist. HA 618b12; cast out of the synagogue, Ev.Jo. 34; ἐκ τοῦ τάγματος J. BJ 2.8.8; exorcize, cast out evil spirits, Ev.Marc. 1.34, al.; also in weakened sense, cause to depart, ib. 43.
- 3 expose on a desert island, S. Ph. 257, 1034, 1390; expose a dead body, ταφῆς ἄτερ Id. Aj. 1388; ἐ. τέκνα expose children, E. Ion 964.
- 4 ἐ. γυναῖκα ἐκ τῆς οἰκίας divorce her, D. 59.83: with simple acc., And. 1.125, D. 59.63, D.S. 12.18, etc.:—Pass., LXX Le. 21.7.
- 5 cast out of his seat, depose a king, ἐ. ἕδρας Κρόνον A. Pr. 203; ἐκ τυραννίδος θρόνου τʼ ib. 910; ἐκ τῆς τιμῆς X. Cyr. 1.3.9: without ἐκ, ἐ. τινὰ πλούτου S. El. 649:—Pass., to be ejected, of an occupier, PPetr. 2 p.143 (iii B.C.), PMagd. 12.8 (iii B.C.), etc.; χάριτος ἐκβεβλημένη S. Aj. 808; ἐκ τῆς φιλίας X. An. 7.5.6; ἐκ τῆς ἀρχῆς ἐξεβλήθησαν Isoc. 4.70.
- 6 throw decisively in wrestling. τίνʼ οὐ παλαίουσʼ ἐς τρὶς ἐ. ; S. Fr. 941.13.
- 7 ἐ. φρέατα dig wells, Plu. Pomp. 32.
- 8 of drugs, get rid of, τοξεύματα Dsc. 3.32.
- 9 expel afterbirth, Hp. Mul. 1.78.
- 10 publish, σύνταξιν Plb. 30.4.11; issue, δόγμα ib. 19.6; ἀπόκρισιν Id. 29.19.5.
- II strike out of, χειρῶν δʼ ἔκβαλλε κύπελλα Od. 2.396, cf. Theoc. 22.210; ἐκβάλλεθʼ..τευχέων πάλους throw them out of the urns, A. Eu. 742: abs., δοῦρα ἐ. fell trees (prop., cut them out of the forest), Od. 5.244.
- 2 strike open, break in, ἐ. θύρετρα, πύλας, θύρας, E. Or. 1474, Hec. 1044, Lys. 3.23, D. 47.53.
- III let fall, drop, χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος Il. 14.419; σφῦραν B. 17.28 [Dith. 4.28]; ξίφος E. Andr. 629, cf. Ar. Lys. 156; οἰστούς X. An. 2.1.6: metaph., ἦ ῥʼ ἅλιον ἔπος ἔκβαλον let fall an idle word, Il. 18.324; εἰ μὴ ὑπερφίαλον ἔπος ἔκβαλε Od. 4.503, cf. Hdt. 6.69, A. Ag. 1662, etc.; ἐ. ῥῆμα Pl. R. 473e: abs., utter, speak, D.L. 9.7; shed, δάκρυα δʼ ἔκβαλε θερμά Od. 19.362; ἐ. ἕρκος ὀδόντων cast, shed oneʼs teeth, Sol. 27, cf. E. Cyc. 644, etc.; throw up blood, S. Ant. 1238; spit out, Thphr. HP 4.8.4; ἐκβαλεῦσι τὰς κούρας their eyes will drop out, prov. of covetous persons, Herod. 4.64.
- IV throw away, cast aside, reject, εὐμένειαν, χάριν, S. OC 631, 636, cf. Plb. 1.14.4; προγόνων παλαιὰ θέσμια E. Fr. 360.45; θεούς Ar. Nu. 1477; recall, repudiate, ἐ. λόγους Pl. Cri. 46b; annul, τοὔπος S. OT 849; remove an official from his post, D. 21.87; drive an actor from the stage, Id. 19.337: metaph., of a politician, Pl. Ax. 368d: —Pass., Ar. Eq. 525; ἐκβάλλεσθαι ἄξια Antipho 4.3.1.
- V lose, properly by oneʼs own fault, φρένας, τἀγαθόν. S. Ant. 649, Aj. 965, cf. Ar. Eq. 404, Ec. 75.
- VI produce, of women, Hp. Epid. 4.25 (of premature birth), Plu. Publ. 21; esp. in case of a miscarriage or abortion, Hp. Mul. 1.60, Thphr. HP 9.18.8; βρέφος ἐκ τῆς γαστρός Ant.Lib. 34; with play on I.2, D.L. 2.102, etc.; hatch chicks, Sch. Ar. Av. 251.
- b of plants, ἐ. καρπόν put forth fruit, Hp. Nat.Puer. 22; ἐ. στάχυν E. Ba. 75 ):—Pass., τὰ ἐκβαλλόμενα BGU 197.12 (i A.D.).
- VII put out a bone or joint, Hp. Fract. 31, Art. 67; χεῖρα Arr. Epict. 3.15.4.
- VIII upset, undo the effect of a speech, Plb. 11.10.6.
- IX Math., produce a line, in Pass., Arist. Cael. 71b29, Mech. 850a11, Str. 2.1.29, etc.; ἐ. εἰς ἄπειρον produce to infinity, in metaph. sense, τὰ δεινά Phld. D. 1.12, cf. 13.
- 2 start counting, in astronomical calculations, Procl. Par.Ptol. 252.
- X intr., go out, depart, ἵνʼ ἐκβάλω ποδὶ ἄλλην ἐπʼ αἶαν E. El. 96; of the sea, break out of its bed, Arist. Mete. 367b13; of a river, branch off, Pl. Phd. 113a: metaph., ἐπειδὰν ἐς μειράκια ἐκβάλωσιν D.C. 52.26.
A tr.
I c. ac. de pers. o anim.
1 arrojar, echar fuera, tirar c. gen. del lugar de dónde
Ὀδίον ... δίφρου
καὶ τὴν μὲν ... ἰχθύσι κύρμα γενέσθαι ἔκβαλον
y la tiraron (de la nave) para ser pasto de pecesνεοττοὺς ... ἐκβάλλουσιν
desde el nidoδαιμόνια πολλὰ ἐξέβαλεν
• c. constr. adlativas y locativas
τὸν δ' ἄρ' ... ἔκβαλε κῦμ' ἐπὶ χέρσου
πολλὰς τῶν νεῶν ... πρὸς τὸν Ἄθων
μιν ... εἰς τὸ πέλαγος
ἄνεμος ἐξέβαλεν ἡμᾶς τήνδ' ἐς Αἰτναίαν πέτραν
ἔνθα Ζεὺς ἐκβάλλει θεῶν ὅταν τις ἐξυβρίζῃ
(el Tártaro) donde Zeus arroja a aquel de los dioses que se le insolenta
• abs. en cont. agon. hacer caer del carro, derribar al auriga SEG 34.1437.10 (Apamea V/VI d.C.)
• expulsar, echar de una ciu., una casa, etc.
Ἑρμόδωρον ἄνδρα ... ἐξέβαλον
τῶν ἐμ' ἐκβεβληκότων
τοὺς ἐπινεμομένους βαρβάρους
ἄνακτ' ... τῶνδε δωμάτων
Κιμμερίους ... ἐκ τῆς Εὐρώπης
ζητοῦντες ἐκ πάσης με χώρας ἐκβαλεῖν
τὴν ... θυγατέρα ἐκ τῆς οἰκίας
τοὺς ἐπιστρατευομένους ἐκ τῆς χώρας
ἐκ τῆς θαλάττης Λακεδαιμονίους
αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος
τόν τε Ὅμηρον ἔφασκεν ἄξιον ἐκ τῶν ἀγώνων ἐκβάλλεσθαι
ὁ ἐκβαλλόμενος διὰ τὴν παράβασιν
de Adán
2 sacar, llevar afuera c. gen. de n. de lugar
οὕτως ἐκβάλλει τῆς Αἰγύπτου ὁ Μωυσῆς τὸν λαόν
así saca Moisés a su pueblo de Egipto
• tb. c. ac. de anim., en v. med.
ἵππους ἐξεβάλλοντο
desembarcaron los caballos
• fig., c. gen. de abstr. liberar
σε τῶν βαράθρων τῆς ἁμαρτίας
3 abandonar, dejar atrás, c. la idea gener. de sacar fuera, mantener apartado
οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμέ
a Filoctetes, en la isla
• de cadáveres, c. pred. del ac.
λωβητὸν αὐτὸν ἐκβαλεῖν ταφῆς ἄτερ
εἰς ... τρίοδον ἔξω τῆς πόλεως ἐκβαλλόντων γυμνόν
ἀποθανόντα δὲ ἔξω τῶν ὁρίων ἐκβάλλειν ἄταφον
• esp. exponer
τέκνον
ἐὰν ἦν ἄρσενον ἄφες, ἐὰν ἦν θήλεα ἔκβαλε
• repudiar
ταύτην
γυναῖκα
4 fig. apartar c. gen. de abstr., en v. pas.
ἔγνωκα ... τῆς παλαιᾶς χάριτος ἐκβεβλημένη
tengo presente que he sido apartada del favor de antesἔδεισε μὴ ἐκ τῆς Σεύθου φιλίας ἐκβληθείη
• expulsar de un cargo o una situación de privilegio, deponer, destituir c. gen. o ἐκ y gen.
ἐκβαλεῖν ἕδρας Κρόνον
echar a Crono de su asientoαὐτὸν ἐκ τυραννίδος θρόνων τ' ἄιστον ἐκβαλεῖ
de su tiranía y su trono lo arrojará, aniquiladoτοὺς ... τυράννους ἐξέβαλλον
ἐκβάλλει καὶ ἀτιμοῖ τὸν διαιτητήν
δήμου παίγνιον ἐκβαλλόμενον
juguete del pueblo rechazadoαἱ δ' ... ἐκ τῆς ἀρχῆς ἐξεβλήθησαν
ἐκ αὐτῶν τῶν μοναστηρίων
• en lit. crist. excomulgar
ποιήσει ἐκβαλεῖν τὸν ἕνα, ἵνα σώσῃ τοὺς πολλούς
Ἀρείου ... τῆς ἐκκλησίας ἐκβληθέντος
5 jur. expulsar a alguien de una relación contractual, mediante rescisión unilateral
ἐγβα[λεῖ]ν Μητρόδωρον ... [ἐκ τῆς μισθώσεως
ἐ. σε ... ἐκ τοῦ ἐνοικισμοῦ μέχρι τοῦ τὸν χρόνον πληρωθῆναι
6 subrayando la direcc. ‘hacia’ enviar, mandar para realizar un trabajo
ἐκβάλετε εἰς τὰ χώματα ... ὑδροφύλακας
ἐξέβαλέν με [ε]ἰς τὸ ἐργάσασ[θαι] εἰς τὰ χ[ώματα
me asignó el trabajo de los diques
II c. ac. de cosa
1 dejar caer, soltar c. gen.
χειρὸς δ' ἔκβαλεν ἔγχος
ἐκ δ' εὐνὰς ἔβαλον
σφῦραν
ξίφος
(οἰστούς)
• de forma involuntaria perder
παῖς ... ἕρκος ὀδόντων ἐκβάλλει
pierde los dientes de lecheἐκβάλλειν δακτύλιον
• fact. hacer caer, hacer soltar
Ἀθήνη ... χειρῶν δ' ἔκβαλλε κύπελλα
de sus manos hizo caer las copasχερῶν δέ οἱ ἔκβαλε τυκτήν μάρμαρον
• tirar, abatir
εἴκοσι δ' ἔκβαλε πάντα (δοῦρα)
2 sacar c. gen. o ἐκ y gen.
ἐκβάλλεθ' ... τευχέων πάλους
• sacar a la luz, abrir, descubrir
φρέατα
• exportar
ἃ ἂν κατὰ γῆν ἐξφέρῃ ἢ ἐκβάλλῃ
3 hacer saltar las puertas, abrir violentamente
θύρετρα ... μοχλοῖσιν ἐκβαλόντες
πύλας
θύρας
4 echar, expulsar fuera del cuerpo
εἴθε ... ἐκβάλοις τὴν ἔνθεσιν
ojalá eches el bocadoτὸν μὲν χυλὸν καταπίνουσι, τὸ δὲ μάσημα ἐκβάλλουσιν
βλοσυρὰν ἐξέβαλλεν ἄχναν
el agua de mar tragadaοὐ γὰρ τὰ σεαυτοῦ σπλάγχν' ἐκβάλλεις
αἶγας ... ἐπειδὰν τοξευθῶσι ... ἐκβάλλειν τὰ τοξεύματα
tras la ingesta de díctamo
5 de líquidos verter, derramar
δάκρυα
ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν ... φοινίου σταλάγματος
ὕδωρ ἐς θάλασσαν ἐκβάλλων
vertiendo sus aguas en el mar
6 dispensar, distribuir en v. pas.
ἐκβαλλόμενος ὁ ... σῖτος
el trigo dispensado
III c. ac. de abstr.
1 rechazar, no aceptar
τίς δῆτ' ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι τοιοῦδ';
¿quién rechazaría la benevolencia de tal varón?χάριν
ὅτ' ἐξέβαλλον τοὺς θεούς
ἐπιείκειαν
• ref. la palabra revocar, desdecirse de
κοὐκ ἔστιν αὐτῷ τοῦτό γ' ἐκβαλεῖν
• desatender
παλαιὰ θέσμι'
ὁ ἀκρατὴς ἐκβάλλει τότε τὴν ἐπιστήμην
el incontinente prescinde entonces de su conocimiento
2 perder, desperdiciar, echar a perder
μὴ ... τὰς φρένας ... ἐκβάλῃς
no pierdas la razónτἀγαθόν
ἱδρῶτα καὶ φειδωλίαν
3 abolir
τὴν ἵππαρχον ἐξουσίαν
IV usos esp. derivados
1 en cont. de lengua pronunciar, expresar
ἅλιον ἔπος ἔκβαλον
vanas palabras pronunciéὑπερφίαλον ἔπος
ῥῆμά τε καὶ λόγον
λόγον ἐν τῷ μέσῳ
• exponer, hacer público
ἐξέβαλε ... τὴν σύνταξιν τῆς δικαιολογίας
publicó un escrito de defensaἀπόκρισιν ἐξέβαλεν
hizo pública una respuesta
• abs. exponer, expresarse
λαμπρῶς τε ... ἐν τῷ συγγράμματι καὶ σαφῶς ἐκβάλλει
de Heráclito
• de preceptos legales promulgar
δόγμα τι τοιοῦτον ἐξέβαλον
promulgaron el siguiente decreto
2 cirug. dislocar
ὀστέον
τὸ ἄρθρον
χεῖρα
3 expulsar, medic.,
ἐξέβαλε θῆλυ
τὸ βρέφος μὲν ἐξέβαλεν ἐκ τῆς γαστρός
διαφθείρει καὶ ἐκβάλλει
(la embarazada) pierde el feto y lo expulsa
• ref. la dentición echar
ὁ μήπω ἐκβεβληκὼς τοὺς ὀδόντας
• zool., ref. a aves poner
τοὺς νεοττούς
• bot., ref. plantas echar, producir
τὸν καρπόν
στάχυν
4 geom. trazar una línea desde un punto, en v. pas.
ἄπειροι ἔσονται αἱ ἀπὸ τοῦ μέσου ἐκβαλλόμεναι (αἱ γραμμαί)
• prolongar una línea
εὐθεῖαν
τὴν ἀπὸ Θαψάκου πρὸς ἄρκτον ἐκβαλλομένην
la (línea) que se prolonga en dirección norte desde Tápsacoἐὰν ... εὐθεῖα ... ἐκβληθῇ
ἐκβεβλήσθωσαν
• óptica emitir en v. pas.
ἀκτῖνες
5 fil., ref. magnitudes extender, ampliar
εἰ μέλλει τις μὴ καὶ τοῖς μεγέθεσιν ... εἰς ἄπειρον αὐτὰς ἐκβάλλειν
si uno no quiere ampliarlos (los átomos) hasta la infinitud en tamañoμικρόν τι μόνον μακρὰν ἐκβαλόντες
• en uso refl. causar, producir, generar para uno mismo
τοῦτο γ[ὰρ] ἀγνοούμενο[ν] πο[εῖ] τὰ μὲν ὑπολήψ[εω]ν δ[ε]κτικὰ ζῷ[ι]α ... εἰς ἄπ[ε]ιρον ἐκβά[λλ]ει[ν] τὰ δεινά
la ignorancia de este hecho es causa de que los animales capaces de formarse falsas opiniones (i.e. los humanos) creen terrores hasta un grado infinito
6 gram. perder una letra
ἐκβάλλει τὸ (τὸ ἐΐσκω)
B intr.
I
1 cambiar, pasar a
ἐπειδὰν ἐς μειράκια ἐκβάλωσιν
cuando pasen a la adolescencia
2 subrayando la idea de procedencia brotar un río, Pl.Phd.113a
• del mar encresparse, levantarse
ὅταν μὲν γὰρ κυμαίνουσα ἐκβάλλῃ
II fig. del color, en v. med.-pas. borrarse, volverse desvaído
ἐκβληθέντος ... τοῦ ἑτέρου (χρώματος)
1. met acc.
a. uit ... gooien, uitwerpen:
b. eruit gooien, verstoten, verbannen, afzetten:
c. laten vallen:
2. intrans. uitgaan, vertrekken:
1) aus-, herauswerfen, z.B. aus dem Schiffe, Od. 15.481 ; τινὰ δίφρου, Einen vom Wagen herabstoßen, Il. 5.39, wie ἵππων 11.109 ; aus dem Meere ans Land, Od. 19.278, wie Her. 1.170 ; ans Land setzen, sc. ἐκ νεώς, 1.24 ; ναῦς εἰς γῆν, ans Land werfen, Pol. 1.51.12 ; ἐκ πόλεως, aus der Stadt vertreiben, verbannen, Plat. Gorg. 468d ; auch ἔξω τῆς πόλεως, Legg. IX.873b, wie ἔξω τῶν ὁρίων ἄταφον X.909e ; ohne Zusatz, Menex. 243b, wie Her. 1.103 ; Soph. O.R. 399, O.C. 752 ; καὶ ἐξωθεῖν 774 ; ἐκβαλεῖν ἕδρης Κρόνον, vom Throne stoßen, Aesch. Prom. 201, wie ἐκ τυραννίδος θρόνων τʼ ἄϊστον ἐκβαλεῖ ibd. 912 ; γονὰν – δόμων Ag. 1546 ; ausstoßen, aussetzen, Soph. Phil. 257 u. öfter ; vgl. λώβαις τὸν ἄνδρα ἐκβαλεῖν Aj. 1371 ; ohne Zusatz = vom Throne stoßen, O.R. 386 ; τινὰ πλούτου, des Vermögens berauben, El. 639 ; ἐκβαλῶ σε τῆς τιμῆς, aus dem Amte verdrängen, Xen. Cyr. 1.3.8 ; ἔδεισε, μὴ ἐκ τῆς Σεύθου φιλίας ἐκβληθείη, daß er aus der Freundschaft verdrängt würde, An. 7.5.6 ; vgl. ἔγνωκα γὰρ τῆς παλαιᾶς χάριτος ἐκβεβλημένη Soph. Aj. 795 ; Sp., wie Pol. τὸν Ἄρατον ἐκβαλεῖν ἐκ τῆς ὑποθέσεως 4.82.6 ; – τέκνα, Kinder aussetzen, Eur. Ion 964. Aber θυγατέρα Dem. 59.63, wie γυναῖκα DS. 12.18, = verstoßen ; – ἐκβεβλήσθω τὸ τιμή, excipiatur, Schol. Ap.Rh. 4.1677.
2) herausschlagen, machen, daß Etwas herausfällt ; χειρὸς δʼ ἔκβαλεν ἔγχος Il. 14.419, 15.468, wie Theocr. 22.210 ; δοῦρα ἐκβάλλειν, Baumstämme aus dem Walde fällen, Od. 5.244 ; σταθμά, θύρετρα, πύλας, Eur. Herc.Fur. 999, Or. 1474, Hec. 1044 ; vgl. Dem. 47.63 u. Pol. 5.25.3. – Milder, fallen lassen, δάκρυ Od. 19.362 ; Eur. Ion 924 u. öfter.
Bes. 3) ἔπος, ein Wort fallen lassen, unbedachtsam hinwerfen, Il. 18.324, Od. 4.503 ; übh. = vorbringen, στόματος ἐκβ. ἔπος Eur. Herc.Fur. 148 ; κόμπους Tr. 1180 ; vgl. Aesch. Ag. 1648, Ch. 46 ; ῥῆμα Plat. Pol. V.473e ; ἀπόκρισιν, eine Antwort geben, Pol. 29.7.5 u. öfter. Aehnl.
4) wegwerfen ; ἐκβαλὼν ξίφος φίλημʼ ἐδέξω Eur. Andr. 629 ; Ar. Lys. 156 ; ὀϊστούς Xen. An. 2.1.6 ; αἰχμάς Ael. V.H. 6.14 ; ὀδόντας, die Zähne wechseln, schichten, Arist. H.A. 6.22 u. A. Von Frauen, zu früh gebären, abortieren, Hippocr. u. Folgde, wie Plut. Poplic. 21. Bei Sp. übh. = gebären, Anton. Lib. 34 ; vgl. Schol. Callim. Dian. 232. Bei den Aerzten = ausfallen, verrenken, Hippocr. u. A. Uebh.
5) verwerfen, verachten ; τοὺς θεούς Ar. Nub. 1477 ; προγόνων παλαιὰ θέσμια Eur. frg. v. 45 bei Lycurg. 100 ; τοὺς πολλοὺς τῶν μύθων ἐκβλητέον Plat. Rep. II.377c. Vgl. Soph. τίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοι τοιοῦδε, wer sollte verschmähen, O.C. 637, wie χάριν 642 ; neben ἀτιμόω διαιτητήν, Dem. 21.87 ; ἃ ἐκβάλλεσθαι ἄξια Antiph. IV γ 1. Bes. von Schauspielern, eigtl. = von der Bühne herunterbringen, auszischen, καὶ συρίττειν Plat. Ax. 368d ; καὶ ἐκσυρίττειν ἐκ τῶν θεάτρων Dem. 19.337 ; oft bei Sp., wie Luc. Nigr. 8 ; vom Redner, Isocr. 8.3 ; – λόγους, widerlegen, Plat. Crit. 46b ; vgl. Soph. κοὐκ ἔστι τοῦτό γʼ ἐκβαλεῖν πάλιν, sc. ἔπος, O.R. 849, zurücknehmen, Schol. οὐ δύναται ἀρνεῖσθαι ; stärker, λόγους, διαβούλιον, umstoßen, Pol. 11.10.6, 29.9.5.
6) verlieren, durch eigene Schuld, τἀγαθὸν χεροῖν ἔχοντες οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ Soph. Aj. 944, Schol. πρὶν ἄν τις αὐτοῦ στερηθῇ ; vgl. φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν G. R. 611 ; τὰς φρένας Ant. 645 ; ἱδρῶτα καὶ φειδωλίαν Ar. Eccl. 751 ; σπλῆνα Thesm. 3 ; δόξαν Plat. Rep. III.412e.
7) hervorbringen, hervortreiben (nach B.A. 38 der reguläre Ausdruck für ἐξορμενίζω), καρπόν, Hippocr.; στάχυν, Eur. Bacch. 749 ; ἴουλον, Philostr.; auch νεοττούς, ausbrüten, Schol. Ar. Av. 252 ; – φρέατα, Brunnen graben, Plut. Pomp. 32.
8) intr., von Flüssen, entspringen, Plat. Phaed. 113a u. öfter bei Pol. – Das med., Her. 6.101, ans Land setzen ; Dem. 35.11 in einer Syngraphe = über Bord werfen.
[ἐκ- 1.]
Aor. ἔκβαλον Il. 18.324: Od. 14.277.
3 sing. -ε Il. 5.39, Il. 14.419, Il. 15.468: Od. 4.503, Od. 5.244, Od. 19.278, 362.
3 pl. -ον Od. 15.481.
- 1
To throw out Il. 21.237.– To throw overboard Od. 15.481.
Of the sea, to cast up (on to the shore) Od. 19.278.
To shed (tears) Od. 19.362.
To utter: ἔπος Il. 18.324: Od. 4.503.
- 2
To fell (trees) (cf. ἐκτάμνω
4) Od. 5.244. - 3
To send forth, let fall: δόρυ ἔκτοσε χειρός Od. 14.277.
- 4
With genit., to strike out of (the hand): βιὸν ἔκβαλε χειρός Il. 15.468. Cf. Od. 2.396.
To hurl or cause to fall from: ἔκβαλε δίφρου Il. 5.39.
- 5
To send forth, let fall from (the hand).
With genit.: χειρὸς ἔκβαλεν ἔγχος Il. 14.419.
- 1
- 1throw out met., utter ἀδύνατα δʼ ἔπος ἐκβαλεῖν κραταιὸν ἐν ἀγαθοῖς δόλιον ἀστόν P. 2.81
Strong 1544
1. to drive, cast or send out, to expel: c. acc rei, mid. (σῖτον), seq. εἰς, Ac 27:38; pass., Mt 15:17; c. acc pers., Mt 21:12, Mk 11:15, al.; δαιμόνια, Mt 7:22, Mk 1:34, al.; id. seq. ἐκ, Mk 7:26; παρά, Mk 16:9; ἐν, Mk 3:22; (ἐν) τ. ὀνόματι, Mt 7:22, Mk 9:38; λόγῳ, Mt 8:16; seq. ἔξω, Jo 6:37; id. c. gen., Mk 12:8, al.; of expulsion from home, Ga 4:30; from the Church, III Jo 10.
2. In LXX and NT (like Heb.
(LXX).
3. to reject (cl.): τ. ὄνομα ὑμῶς ὡς πονηρόν (cf. De 25:14), Lk 6:22; to leave out, Re 11:2.
4. to take, draw or pluck out;
(a) with violence: Mt 7:5, Mk 9:47, Lk 6:42;
(b) to bring forth or out of: Mt 12:35, Lk 10:35.
1
πρᾶξις γενναία ἐκβάλλουσα δαίμονας
práctica excelente que expulsa démones
ἐκβαλὼν περίαπτε τῷ δεῖνα φυλακτήριον, ὃ περ<ι>τίθησιν ὁ κάμνων μετὰ τὸ ἐκβαλεῖν τὸν δαίμονα
tras expulsarlo, cuelga a fulano un amuleto, que se pone el enfermo después de expulsar al demon
2
ἐκλείξας τὸ ὄνομα ἔκβαλε (τὸ ὠόν) κατάξας
después de lamer el nombre tira el huevo y rómpelo
- Ito throw or cast out of a place, c. gen., Il., etc.; or absol. to throw out, throw overboard, Od.: also, like Lat. ejicere, to throw ashore, Od., Hdt.; but, ἐκβ. ἐς τὸ πέλαγος carry out to sea, Hdt.:—Mid. to put ashore, Hdt.
- 2to cast out of a place, banish, Hdt., etc.
- 3to expose on a desert island, Soph.; to expose a dead body, Soph.
- 4to divorce a wife, Dem.
- 5to cast out of his seat, depose a king, Aesch., etc.
- IIto strike out of, Lat. excutere, χειρῶν ἔκβαλλε κύπελλα Od.;—absol., δοῦρα ἐκβ. to fell trees (properly, to cut them out of the forest), Od.
- 2to strike open, break in, πύλας Eur.
- IIIto let fall, χειρὸς ἔκβαλεν ἔγχος Il.:—metaph., ἔπος ἐκβ. to let fall a word, Hom., etc.; so, δάκρυα ἔκβ. Od.; ἐκβ. ὀδόντας to cast oneʼs teeth, Eur.
- IVto throw away, reject, Soph., etc.:— to reject a candidate for office, Dem.; to drive an actor from the stage, Lat. explodere, Dem.
- Vto lose, properly by oneʼs own fault, Soph., etc.
- VIto produce, of women, Plut.; so, of wheat, ἐκβ. στάχυν Eur.
- VIIintr. (sub. ἑαυτόν) to go out, depart, Eur.; of a river, to empty, discharge itself, Plat.
-
…τῷ λόγῳ ὃς ἄν μοι λογιζομένῳ βέλτιστος φαίνηται. τοὺς δὴ λόγους οὓς ἐν τῷ ἔμπροσθεν ἔλεγον οὐ δύναμαι νῦν ἐκβαλεῖν, ἐπειδή μοι ἥδε ἡ τύχη γέγονεν, ἀλλὰ σχεδόν τι ὅμοιοι φαίνονταί μοι, καὶ τοὺς αὐτοὺς πρεσβεύω καὶ…
Plato, Crito
-
…ᾤκησαν, ἀλλʼ αὐτόχθονες ὄντες τὴν αὐτὴν ἐκέκτηντο μητέρα καὶ πατρίδα. πρῶτοι δὲ καὶ μόνοι ἐν ἐκείνῳ τῷ χρόνῳ ἐκβαλόντες τὰς παρὰ σφίσιν αὐτοῖς δυναστείας δημοκρατίαν κατεστήσαντο, ἡγούμενοι τὴν πάντων ἐλευθερίαν ὁμόνοιαν εἶναι μεγίστην, κοινὰς δʼ ἀλλήλοις τὰς…
Lysias, Speeches
-
…καὶ Ἐρατοσθένει ἔχθρα πώποτε γεγένηται πλὴν ταύτης. οὐδεμίαν γὰρ εὑρήσετε. οὔτε γὰρ συκοφαντῶν γραφάς με ἐγράψατο, οὔτε ἐκβάλλειν ἐκ τῆς πόλεως ἐπεχείρησεν, οὔτε ἰδίας δίκας ἐδικάζετο, οὔτε συνῄδει κακὸν οὐδὲν ὃ ἐγὼ δεδιὼς μή τις πύθηται…
Lysias, Speeches
-
…· ἥ τε γὰρ ἀρχὴ τοῦ βίου δικαία · οὐ γάρ, ὥσπερ οἱ πολλοί, πανταχόθεν συνειλεγμένοι καὶ ἑτέρους ἐκβαλόντες τὴν ἀλλοτρίαν ᾤκησαν, ἀλλʼ αὐτόχθονες ὄντες τὴν αὐτὴν ἐκέκτηντο μητέρα καὶ πατρίδα. πρῶτοι δὲ καὶ μόνοι ἐν ἐκείνῳ…
Lysias, Speeches
-
…οἱ μὲν γὰρ ἐκ Πειραιῶς κρείττους ὄντες εἴασαν αὐτοὺς ἀπελθεῖν · οἱ δὲ εἰς τὸ ἄστυ ἐλθόντες τοὺς μὲν τριάκοντα ἐξέβαλον πλὴν Φείδωνος καὶ Ἐρατοσθένους, ἄρχοντας δὲ τοὺς ἐκείνοις ἐχθίστους εἵλοντο, ἡγούμενοι δικαίως ἂν ὑπὸ τῶν αὐτῶν τούς τε…
Lysias, Speeches
-
…οὗτος δὲ τοιοῦτον οὐδὲν πώποτε φαίνεται ποιήσας, ὑβρίζων δὲ καὶ τύπτων ἅμʼ ἀμφοτέρους ἡμᾶς καὶ κωμάζων καὶ τὰς θύρας ἐκβάλλων καὶ νύκτωρ εἰσιὼν ἐπὶ γυναῖκας ἐλευθέρας. ἃ χρὴ μάλιστα, ὦ βουλή, τεκμήρια νομίζειν ὅτι ψεύδεται πρὸς ὑμᾶς…
Lysias, Speeches
-
…, ἕωσπερ ἂν κολαζόμενος βελτίων γένηται, ὃς δʼ ἂν μὴ ὑπακούῃ κολαζόμενος καὶ διδασκόμενος, ὡς ἀνίατον ὄντα τοῦτον ἐκβάλλειν ἐκ τῶν πόλεων ἢ ἀποκτείνειν εἰ οὕτω μὲν ἔχει, οὕτω δʼ αὐτοῦ πεφυκότος οἱ ἀγαθοὶ ἄνδρες εἰ τὰ μὲν…
Plato, Protagoras
-
…· αἶψα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ καταγηράσκουσιν. ὣς ἄρʼ ἔφη, γρηῢς δὲ κατέσχετο χερσὶ πρόσωπα, δάκρυα δʼ ἔκβαλε θερμά, ἔπος δʼ ὀλοφυδνὸν ἔειπεν · ὤ μοι ἐγὼ σέο, τέκνον, ἀμήχανος · ἦ σε περὶ Ζεὺς…
Homer, Odyssey
-
…τοῦ γὰρ βόας ἔκταν ἑταῖροι. οἱ μὲν πάντες ὄλοντο πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ · τὸν δʼ ἄρʼ ἐπὶ τρόπιος νεὸς ἔκβαλε κῦμʼ ἐπὶ χέρσου, Φαιήκων ἐς γαῖαν, οἳ ἀγχίθεοι γεγάασιν, οἳ δή μιν περὶ κῆρι θεὸν ὣς τιμήσαντο…
Homer, Odyssey
-
…· δουλεύουσί γε μαστιγούμενοι καὶ σφαττόμενοι. καλῶς Ὀλυνθίων ἐφείσατο τῶν τὸν μὲν Λασθένην ἵππαρχον χειροτονησάντων, τὸν δʼ Ἀπολλωνίδην ἐκβαλόντων. μωρία καὶ κακία τὰ τοιαῦτʼ ἐλπίζειν, καὶ κακῶς βουλευομένους καὶ μηδὲν ὧν προσήκει ποιεῖν ἐθέλοντας, ἀλλὰ τῶν…
Demosthenes, Speeches