ἐκποτέομαι

ἐκποτέομαι, ion. u. poet. = ἐκπέτομαι, aus-, herabfliegen ; ὅτε ταρφειαὶ νιφάδες Διὸς ἐκποτέονται Il. 19.357 ; perf. ἐκπεπότημαι θυμὸν ἐπʼ ἀγλαΐαις, ich fliege hoch hinaus in meinem Sinne, zersteige mich zu hoch, Eur. El. 177 ; vgl. Theocr. 2.19, 11.72, πᾷ τὰς φρένας ἐκπεπότασαι, wohin versteigst du dich ?

ἐκποτέομαι

[ἐκ- 1.]

Of snow-flakes, to fly forth, be shed abroad: νιφάδες ἐκποτέονται Il. 19.357.

ἐκποτέομαι (πέτομαι): flutter down from the sky (Διός), of snow-flakes, Il. 19.357†.