ἐκτίλλω

1 arrancar, sacar de raíz τὴν ῥοδωνιάν D.53.16, τὴν ὀρίγανον Arist.Mir.831^a30, cf. HA 612^a27, τὰ κρόμμυα Arist.Pr.924^a32, τὴν πόαν Thphr.CP 3.16.3, πεφυτευμένον LXX Ec.3.2, τοὺς κλάδους LXX Da.4.14θ, τὴν ὑπ' ἐμοῦ κατεσπαρμένην λινοκαλάμην BGU 1818.15 (I a.C.)

• plumas, cabellos, partes del cuerpo αἵ ... θήλειαι ... ἐκτίλλουσιν αὐτοῦ τὰ πτερά las hembras lo despluman Ar.Au.286, τοὺς ὀδόντας καὶ τοὺς ὄνυχας Aesop.145.2, τοῦ λέοντος ... τὴν κόμην Arr.Epict.3.1.45

• c. ac. de pers. y gen. de cosa αὐτόν τις τῶν τριχῶν τοῦ γενείου ἐκτίλας ... D.C.76.4.4, sólo c. gen. de cosa ὁ δὲ ἀσθενὴς (ἀνὴρ) τοῦ ἰσχυροῦ (ἵππου) κατὰ μίαν τῶν τριχῶν ἐξέτιλλεν el (individuo) débil arrancaba uno a uno los pelos del (caballo) robusto Plu.Sert.16.7, c. prep. ἐκ: τρίχας ἐκ τῆς λοφιᾶς (τῶν ὑῶν) Arist.HA 603^b22, ἐκ τῆς κεφαλῆς τὰς πολιάς D.S.33.7, en v. pas. ἐκτιλλόμεναι αἱ τρίχες ... ἀναφύονται Arist.HA 518^b12, cf. 14, οὐκ ἀναφύεται δὲ ἐκτιλθὲν ... τῶν μελιττῶν τὸ πτερόν Arist.HA 519^a27, c. ac. de rel. κόμην πώγωνά τ' ἐκτετιλμένος (Ἀρτέμων) Anacr.82.9.

2 fig. arrancar, extirpar, erradicar τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας Mac.Aeg.Hom.28.3, c. prep. ἐκτίλαι σε ... ἀπὸ σκηνώματος LXX Ps.51.7, ὁ θεὸς ... ἐξέτιλε τὸ ῥίζωμά σου ἐκ γῆς ζώντων Cyr.Al.Hom.Diu.5 (ACO 1.1.2, p.104), en v. pas. ἐκτιλήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ LXX Da.11.4θ, cf. Herm.Sim.5.2.5.