ἐλάττων -ον, Ion. ἐλάσσων [ἐλαχύς] comp. bij μικρός 1. van omvang kleiner, minder: ἄπεσαν δουρηνεκὲς ἢ καὶ ἔλασσον zij waren een speerworp of nog minder verwijderd Il. 10.357. 2. van hoeveelheid minder: οἱ ἐλάσσονες de minderheid Hdt. 3.121.1; ἐλάσσονες ... ἀριθμόν minder in aantal Hdt. 8.66.1; met prep.: δι’ ἐλάσσονος op kortere afstand Thuc. 3.51.2; te weinig: διὰ τὸ ἐλάττω εἶναι αὑτῷ doordat hij zelf te weinig bezat Thphr. Char. 23.9. 3. van tijd korter: ἐλάττω χρόνον gedurende kortere tijd Plat. Plt. 295c. 4. van kwaliteit minder waard: Εὐφημίδου οὐδὲν ἐλάττων in niets onderdoend voor Euphemides Aristoph. Ve. 599; minder sterk: τοῦ πάθους ἐλάττων niet opgewassen tegen de emotie Plut. Cor. 34.3; met prep.: περὶ ἐλάσσονος ποιεῖσθαι van minder belang achten Hdt. 6.6; παρ’ ἔλαττον τοῦ δέοντος ἡγησάμενοι minder hoog schatten dan zou moeten Plat. Resp. 546d; adv.: οὐδὲν ἔλασσον εἶχον τῇ μάχῃ zij waren geenszins de mindere in de strijd Hdt. 9.102.2.