ἐπαλαστέω
ἐπαλαστέω, to be full of wrath at
ἐπᾰλαστέω,
- to be full of wrath at a thing, τὸν δʼ ἐπαλαστήσασα προσηύδα Od. 1.252, cf. A.R. 3.369, 557.
ἐπ·αλαστέω-ῶ [ᾰλ] être mécontent ou affligé, Od. 1, 252 ; A. Rh. 3, 369.
Étym. ἐπί, ἄλαστος.
ἐπαλαστέω, unwillig sein darüber, Od. 1.252, Schol. ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσιν ὡς ἀλάστοις οὖσι δεινοπαθήσασα, auch Ap.Rh. 3.369, 557.
ἐπαλαστέω
[ἐπ-, ἐπι- 5.]
To find things intolerable: τὸν ἐπαλαστήσασα προσηύδα (breaking out) Od. 1.252.
ἐπαλαστέω , part. -ήσᾱσα: be indignant (at), Od. 1.252†.
ἐπαλαστέω
fut. ήσω
ἄλαστος
- to be full of wrath at a thing, Od.