ἐπινίκειος
ἐπινίκ-ειος [ῑ], ον, = sq., S. OC 1088 (lyr.).
ἐπι·νίκειος, ος, ον [ῑ] c. le suiv. Soph. O.C. 1088, conj.
1. overwinnings-, triomf-:
2. subst.
ἐπινίκειος, bei Soph. O.C. 1090 Lesart der mss. ἐπινικείῳ σθένει, wofür Hermann ἐπὶ νικείῳ vermutet, vulg. ἐπινικίῳ.
ἐπινίκειος, ον
= ἐπῑνίκιος, Soph.