ἐπίνοσος

ἐπίνοσος, ον,

• subject to sickness, unhealthy, σῶμα Arist. EN 1113a28, cf. Thphr. Fr. 20.48 Schneider, D.S. 2.48; γενεά Ph. 1.516. Adv. -σως like one who is sick, διάγειν Hp. Epid. 1.5, Crates Ep. 20; ἐ. διακειμένου τοῦ σώματος Sor. 1.117, cf. POxy. 939.21 (iv A.D.).
• • II unwholesome, χωρίον Porph. Abst. 1.36; θέρος Gp. 1.12.34; τόπος Hierocl. Facet. 73; κατομβρία Lyd. Ost. 37.