ἐπισεσυρμένως
ἐπισεσυρμένως, carelessly, perfunctorily
ἐπισεσυρμένως, (ἐπισύρω II)
- carelessly, perfunctorily, Epict. Ench. 31, Simp. in eund. p.53 D., EM 191.34.
ἐπισεσυρμένως, adv. d’une manière traînante, avec nonchalance, Epict. Ench. 34 ; Clém. 958.
Étym. ἐπισύρω.
ἐπισεσυρμένως, (vom partic. perf. pass. von ἐπισύρω), fahrlässig, leichtsinnig, im Ggstz von κατὰ τὴν προσήκουσαν ἀκρίβειαν, Schol. Ar. Ran. 1545 ; Clem.Al.; neben ἀμελῶς, im Ggstz von καθαρῶς, Epict. enchir. 31.