ἐρεθιστικός
ἐρεθιστικός, of or for irritation, provocative (of)
ἐρεθ-ιστικός, ή, όν,
- of or for irritation, σημεῖον Hp. Acut. 48: c. gen., provocative, ὀρέξεως Diph.Siph. ap. Ath. 3.120e. Adv. -κῶς Sch. Il. 16.36.
ἐρεθιστικός, ή, όν :
1 qui indique de l’irritation, Hpc. Acut. 392 ||
2 propre à exciter, à irriter, gén. Diph. siphn. (Ath. 120e) ; Clém. 1, 440 Migne.
Étym. ἐρεθίζω.
ἐρεθιστικός, anreizend, τινός, z.B. ὀρέξεως Diphil. Ath. III.120e ; Eust.
• Adv ., Schol. Il. 16.36.
• Adv ., Schol. Il. 16.36.