ἠΐθεος
ἠΐθεος, ου (ὁ, ἡ) [ῐ]
1 ὁ ἠΐθεος, jeune homme non encore marié, jeune garçon, Il. 18, 593 ; 22, 127 ; Od. 11, 38 ; Hdt. 3, 48 ; p. contr. ᾔθεος, Soph. O.R. 18 ; Eur. Ph. 945 ; Plat. Leg. 840d ||
2 ἡ ᾔθεος κόρη, Eup. 2-1, 561 Meineke jeune fille ||
➳ Dor. ἀΐθεος [ᾱ] Anth. App. 103.
Étym. R. indo-europ. *h₁uidheu-, célibataire ; cf. sscr. vidhávā, lat. vidua.
1. ongetrouwde jongen, vrijgezel; adj. huwbaar.
2. adj. van dieren solitair.
ἠΐθεος, ὁ (att. zsgzn ᾔθεος, nur p., ᾐθέων λεκτοί Soph. O.R. 18 ; Eur. Phoen. 952), der mannbare, unvermählte Jüngling, Junggeselle, Il. 11.60, Od. 6.63 ; dah. παρθένος ἠΐθεός τε verbunden, Il. 18.593, 22.127, wie Her. 3.48 ; Tim. lex. Plat. erkl. ἄφθαρτος πρὸς γυναῖκας, u. so sagt Plat. μέχρι παιδογονίας ἠΐθεοι καὶ ἀκήρατοι γάμων τε ἁγνοὶ ζῶσιν, Legg. VIII.840d, u. stellt ihnen γεγαμηκότα gegenüber, IX.877e ; ἠΐθεον ἔτι ὄντα Dem. 59.22 ; Sp., Ἴασος μὲν ᾔθεος ἔμενε, Δάρδανος δὲ ἄγεται γυναῖκα Dion.Hal. 1.61. – Das fem. ἠΐθεαι hat Nic. bei Ath. XV.684c, wie Antip.Sid. 2 (IX.241). – Die Ableitung ist dunkel, vgl. αἰζηός, nach Döderlein von αἴθω.
ἠΐθεος
-ου, ὁ.
An unmarried youth Il. 4.474, Il. 11.60, Il. 18.567, 593, Il. 22.127, 128: Od. 3.401, Od. 6.63, Od. 11.38.