ἱλαστής
ἱλαστής, propitiator
ἱλᾰσ-τής, οῦ, ὁ,
- propitiator, Aq., Thd. Ps. 85(86).5, f.l. in LXX 1 Es. 8.53.
ἱλαστής, οῦ (ὁ) [ῑ] qui apaise, qui concilie, Aqu. Ps. 85, 4.
Étym. ἱλάσκομαι.
ἱλαστής, ὁ, der Versöhner, Sp.