ἱλᾶς

ἱλᾶς [ῑ], ᾶντος, ὁ,

• = εὐμενής, Hdn.Gr. 2.657, cf. 318, al.: pl. ἱλᾶντες (ἰλάντες cod.) Hsch. (contr. fr. ἱλάεις -εντος, q.v.).