ἱππόμαχος
ἱππό·μαχος, ος, ον [ᾰ] qui combat à cheval, Il. 10, 431 (ἱππόδαμος vulg.); Luc. Macr. 17.
Étym. ἵ. μάχομαι.
1. adj. te paard strijdend.
2. subst. wagenstrijder
ἱππόμαχος
[ἵππος + μάχομαι.]
= ἱππεύς 1.
In pl., epithet of the Phrygians Il. 10.431.
ἱππόμαχος : fighting from horses (chariots), Il. 10.431†.