ἵστωρ -ορος, ὁ, ook ἴστωρ [~ οἶδα] 1. als adj. kundig, bedreven: ἵστορα φῶτα een kundig man Hes. Op. 792; ἀρετῆς ἵστορα kenner van de deugd Plat. Crat. 406b. 2. subst. scheidsrechter, beoordelaar: ἴστορα ... Ἀγαμέμνονα θείομεν laten we Agamemnon tot scheidsrechter maken Il. 23.486.