ὀξύτονος

ὀξῠ-τονος, ον,

• sharp-sounding, piercing. of sound, ὀ. γόοι S. El. 243 (lyr.); ὀξυτόνους ᾠδὰς θρηνήσει Id. Aj. 631 (lyr.); ὀξυτόνου διὰ πνεύματος Id. Ph. 1093 (lyr.).
• • II sung to a high note, D.H. Comp. 11; having the acute accent, Hermog. Id. 1.12, A.D. Pron. 33.24, al. Adv. -νως ib. 29.2, S.E. M. 1.222, Eust. 41.4.
  • III Subst. -τονον, τό, v. ὀξύγονον.

ὀξύτονος, 1) = ὀξυτενής, scharf angespannt ; πνεῦμα, Soph. Phil. 1082 ; γόος, El. 236 ; ᾠδαί ; Aj. 618.
2) bei den Gramm. mit dem Akut auf der letzten Silbe bezeichnet u. ausgesprochen ; auch • adv., ὀξυτόνως λέγει τὸν λαγών, Ath. IX.400a.

ὀξύτονος, ον,

• • Isharp-sounding, piercing, of sound, Soph.
  • IIoxytone, having the acute accent, i. e. the accent on the last syllable.